
روایت زنانه :
مگر می شود آب روان را دید و هوس نکرد پاهایت را درون خنک هایش نکنی ؟!
مگر می شود گِل لطیف کنار آب را دید و بی خیال بازی کردن بشوی؟
بچه که بودم عاشق گل بازی بودم ، آن قدر این بازی را دوست داشتم که بشکون های داغ مادرم بعد از بازی را به جان می خریدم ! مادرم می گفت بازی کثیفی است ، ولی من کثیفی نمی دیدم ، مثل جادو بود ! خاک آب خورده باغچه را زیر انگشتانم ورز می دادم، تنها ترسم کرم های خاکی صورتی توی باغچه بود که سر از گِل در می آوردند! به جز این همه اش کیف بود و هیجان ، هیجان ساختن ، ساختن آدمک های کوچک و بزرگ ، و انتظار ، انتظار خشک شدن دست ساخته هایم زیر کمد فلزی ننه ، کنار باغچه. ننه هم مثل مامان این کار را دوست نداشت ، ولی حرفش با مامان فرق می کرد :
"- خوب نیست آدم کار خدا رو تقلید بکنه ، از خاک آدم درست کردن کار خداست ، خدا قهرش میگیره بنده اش هم این کار رو بکنه گناه داره "
" - ننه خدا با چه خاکی آدم درست می کنه ؟ چرا آدم های من موقع خشک شدن تَرک می خورن؟"
اهل دعوا کردنم نبود ولی این بار جدی جواب داد :
" دختر تو کار خدا دخالت نکن! "
بزرگ شدم ، ازدواج کردم ، مادر شدم ، اولین بار که بچه ام را در بغلم گذاشتند ، با وسواس شروع به برانداز کردنش کردم انگشتان دست و پایش ، چشمان و لباهایش، بازوهای ظریفش، ... گریه می کرد، شیر می خورد.
- خدایا شکرت ، تَرک نخورده !
ننه پیر شده بود ، هوش و حواسش کم شده بود، دوست داشتم در گوشش بگویم " من دخالت نکردم، خودش دخالتم داد! "