ویرگول
ورودثبت نام
لیلا گلگون
لیلا گلگونکارشناس ارشد مطالعات زنان و خانواده
لیلا گلگون
لیلا گلگون
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

آدمیزاد به امید زنده است!

آدمیزاد به امید زنده است !

به نظر من هر آدمی یک تصویر ، یک تمثیل ، یک صدا یک منظره و یا حتی یک عطر و بویی در ذهن دارد که خاطره ای از امید را در دلش زنده می کند. اینکه می گویم هر آدمی نه اینکه دوره گشته باشم و مثل خبرنگارها میکروفن توی حلق مردم کنم و در این باب نظر سنجی کنم ؟! نه ! تجربه زندگی خودم و مرور تجرببات دیگران این را برایم نشان داده ، اگر اینطور نبود در کوران اتفاقات ، مصیبتها ، بیماری و نداری و بدبیاری چطور دوام می آوردیم؟

دقیق یادم نیست چند ساله بودم شاید چهار یا پنج ساله بیشتر شبیه یک رویا و یا تکه های تدوین شده یک فیلم قدیمی در ذهنم هست اما مطمئنم خواب نبود و برش کوتاهی از کودکی ام هست . نمی دانم چه فصلی از سال بود. شاید بهار یا اوایل پاییز ؛ آفتاب صبحش هنوز تند نشده بود و نسیمش ملایم و خنک بود . زودتر از خواهر و برادرهایم بیدار شده بودم! از اتاق کناری صدای خنده و صحبت پدر و مادرم را شنیدم . پیششان رفتم بساط صبحانه پهن بود هر دویشان باهم صحبت می کردند و می خندیدند پدرم بازاری بود عجله ای برای رفتن نداشت. من را دیدند با همان لبخندی که در چهره داشتند سلامم دادند . مادرم کنار خودش نشاندتم و برایم لقمه گرفت . برای من با داشتن چند خواهر و برادر کوچک و بزرگ ، تنها یافتن پدر و مادر و داشتن تمام توجهشان در آن لحظه غنیمت بزرگی بود ! پنجره اتاق باز بود نور ملایمی به داخل می تابید نسیم خنکی پرده اطلسی را تکان می داد. این تصویر و خاطره من از امید است !

بارها و بارها در ذهنم مرورش کردم وقتی که به مصیبت از دست رفتن عزیزی رسیدم ، وقتی خاطره بد تصادف مضطربم می کرد وقتی به بیماری و بدبیاری امتحان می شدم. وقتی یک صبح از خواب بیدار شدیم و دیدیم ارزش تمام دارایی که چند سال با زحمت و غناعت جمع کرده بودیم به خاطر معادلات و بازیهای سیاسی هیچ و پوچ شد ، حتی بعد از زمستان سیاهی که گذراندیم! به خودم نوید می دادم باز خواهم دید آن پنجره امید با آفتاب متواضع و نسیم مهربانش و خنده عزیزانم !

بله قطعا آدمیزاد به امید زنده است !

✍#لیلا_گلگونی

۵
۰
لیلا گلگون
لیلا گلگون
کارشناس ارشد مطالعات زنان و خانواده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید