نفسم را به دهانم وارد میکنم کم کم آن را به داخل بدنم راه میدهم آن را به داخل ریه هایم منتقل میکنم ساکت در گوشه ای می نشینم ارام ارام گریه هایم را سر میدهم امسال کنکور دارم و هیچ علاقه ای به آن کتاب های ننگ و بی مزه ای ندارم وقتی کتاب هایم را میبینم هیچ میلی به آنها ندارم ذوقم کور شده است شب و روز گریه ام را شروع میکنم هیچ کس مرا درک نمیکند به جز مادرم من را پیش روانپزشک برد و فهمیدنددلیل این همه گریه افسرده هستم الان چن ساله که من از درس دور هستم و حالم هم خوب است یه کاکل پسر چهار ساله ام دارم شمایی که این متن رو می تونید لطفا فرزندانتان را درک کنید اگر میل و علاقه ای به درس و کنکور ندارند به آنها اصرار نورزید ....