چشمهایم را آرام می بندم صدایم در گلویم خفه شده است ساکت در گوشه ای می نشینم ارام به حرفه ای دیگران فکر میکنم اما جوابی جز گریه کردن ندارم ک بدهم به هیچ کس به هیچ چیز سکوت جزوی از زندگی من است اما باز هم افسوس میخورم به حال خودم ک عرضه نگه داشتن هیچ چیز را ندارم عرضه نگه داشتن همه کسم را نداشتم کاش الان زمین باز میشد و من داخلش میرفتم کاش اصلا منی وجود نداشتم کاش کاش کاش های فراوانی دارم ک بگویم اما نمیدانم به کجا بروم به کجا سر بزنم ......
