با چشمهایش با چشمهای ویران کننده اش با صدای آرام و نازکش نگاه به لبخندی که زد میکنم به حرفی که زد گوش میسپارم آقا اینجا که هیچ کس نیست با نگرانی به دنبالش گشتم نمی توانستم پیدایش کنم نمی توانستم ببینمش لبخند زیبایش صدای آرام ش موهای بافت شده ی بلندش بار دیگر صدایم زد آقا آقا حواستون کجاست میخوام سرم و از دستت بکنم با نارحتی و اندوه سرم را بلند کردم و سکوت کردم درد سرم که از دستم بیرون آورد هیچی نبود ارام از تخت پایین اومدم کتم را کنم کردم که سرمای بیرون ازارم ندهد سرمایی که به درون بدنم میرود و شاید خونم را منجمد کند بیرون اومدم برف تا نزدیکی کفشهایم روی زمین را سفید کرده بودند .........