زخم هایم را با داروی مهر و محبتت می بندم ساکت و آروم در گوشه ای دنج از اتاق می نشینم چای خوشرنگ برای خودم می ریزم لبه ی پنجره ی اتاقم ک رو به دریاست نشسته ام صورتت را جلوی صورتم مجسم میکنم صورتت را هر بار با چشمانی خیس میبوسم