دستهایم را بر روی زانوهایم می گذارم و بلند میشوم در پشت این درهای بسته در پشت این میله ها نشسته ام وه به امید اینکه یکی از پسرهایم به دیدنم بیایند یاد اون روزی می افتم که با شوهرم خاطره های خوشی داشتیم خاطره ها که کمرنگ یادمه . یادمه بعد از اینکه شوهرم به رحمت خدا رفت بچه هایم مرا به خانه ی سالمندان آوردند قطره قطره های اشک از گوشه گوشه ی چشمم سرازیر شد خدایا یادش به خیر من با این دستهای خودم آنها را بزرگ کردم اما آنها قادر به یک لحظه تحمل کردن مرا نداشتند نمی توانستند مادر پیرشان را تحمل کنند به حالشان افسوس میخورم آخرش این بلا هم سر خودم آمد چون برادر هایم مادر خودم را هم به همینجا اوردند آخرش سر خودم آمد میدانم بچهایشان این بلا سر خودشان می آورد برای همین میگویم به حالشان افسوس میخورم