زخم

چشمهایم رو باز کردم دستم رو گرفته بودند لنگ لنگان راه میرفتم یه بستنی رنگار و رنگ و از دور دیدم با تمام قدرتم به سمتش دویدم با یه چیز سنگین برخورد کردم افتادم مادرم شلوارک به پام کرده بود زانویم باز شد خدایااا این قرمز رنگ چی از پام بیرون میاد از درد زیاد نمی تونستم تکان بخورم زانویم دم باز کرده بود مایعه قرمز رنگی از پایم بیرون می آمد پدرم چسب زخم گذاشت بعد از چند سال فهمیدم زخم خیلی کوچکی بود که از نظرم بزرگ شده بود حکایت بعضی از ما آدمهاست بعضی ها رو از نظر خودمون آنقدر بزرگ میکنیم و خودمان را کوچک میشماریم که خودمان راریز و بی ارزش میشماریم