صدایم در گلویم خفه شده بود آخرین روزی بود که با او حرف میزدم حرفهایش بوی دلتنگی میداد
چشمهایش واز اب پر شده بود اما از غرور مردانه اش اجازه پایین نمی دادند دستهایش را گرفتم خودم را در اغوشش جا دادم با صدای آهسته ای گفتم چیزی نیست همه چی حل میشه گلم اشک هایش را با دستانم پاک کردم صدایش در گوشهایم می پیچد تا نزدیک اتوبوس راهیش کردم نمیخواستم جلویش گریه کنم خودم را کنترل کردم با هزار بدبختی ازم جدا شد اتوبوس حرکت کرد اجازه پایین آمدن اشک هایم شدم دیگر هیچ وخت او را نمی دیدم برای خدمتش راهی گیلان شده تا چن ماه باید صبر میکردم
