نه توانی برای رفتن دارم نه نای برای حرف زدن فقط سکوت و سکوت چه می توانستم بگویم چ چیزی برایم مانده بود فقط زمانی که چشمهایش به چشمهایم گره خورد اما خیره نماند زمانی که نگاهم می کرد اتش در درونم شعله ور میشد صدایش که خبر از رفتنش را بهم میداد توی گوشهایم مانده بود دستهایم را ول کرد دیگه پشت سرش را هم نگاه نکرد فقط ارام ارام آهسته در کنارم رفت و دیگر نیامد از خواب پریدم باز هم همان خواب ها با خودم تکرار کردم این فقط یک خواب بود قرار است بیاید بارها و بارها آن خواب را دیده ام اما نیامد