پله پله های مدرسه را بالا میرفتم با خوشحالی زیاد پیش دوستیهایم میرفتم توی مدرسه بودم خوش حال و خندان مدیرمان نزدیکم میشد احساس کردم اشتبا میکنم اما درست بود نزدیکم میآمد نزدیک و نزدیکترم شد میخوام یه چیزی رو بهت بگم اما باید نارحت نشوی سرم گیج رفت داشتم میمردم میدانستم چ چیزی میخواهد بگوید عزیزم تسلیت میگم در راه مدرسه به خونه بودم توی مدرسه صدایم در نمی اومد با قدم های ریز ریز حرکت میکردم توان راه رفتن نداشتم حرفی برای گفتن نداشتم بالاخره به خونم رسیدم گریه و زاری همه جارو فرا گرفته بر روی زانو هایم افتادم اشک هایم دانه به دانه روی هم می افتادند می ریختند دنیا چه بیرحم است نمی توانستم هیچ چیز بگویم