چشمهایم را می بندم اشکهاییی ک بیخود سرازیر میاید پاک میکنم ساعت گوشیم رو قطع کردم امروز روز دادگاس جلوی آیینه رفتم دست و صورتم رو شستم نگاهی به آیینه کردم انگار چند سال پیر شده ام لباس هایم را پوشیدم پایان دادگاه اعلام شد قرار شد توافقی از هم جدا شیم به محضر رفتیم تمام طلاهایم به علاوه ده میلیون پول بهش دادم قطره اشکی از گوشه ی چشمم ریخت بدبختی را با تمام وجودم حس کردم راه خانه را در پیش گرفتم به گوشه گوشه ی خیابان نگاه میکردم سراسر وجودم را تنگی و دلتنگی فرا گرفته بود نمی دانستم در این شهر درنداشت چکار کنم بعد از این همه مرا به چشم یه بیوه میبینند همه مرا خوار میکنند به پیر مردی برخوردم کمی نگاهم کرد و گفت دخترم برای کی گریه میکنی چ کسی ارزش این را دارد زندگیت چشمهایت را گریان کنی هیچ کس تو را خوار و ذلیل نمی بیند تو بدبخت و بیچاره نیستی زندگیت را بکن زندگیت را از نو شروع کن زن بیوه هم حق زندگی کردن دارد این را همیشه آویزه گوشت کن اشکهایم را پاک کردم گویی آن پیرمرد حرفهایی که با خودم حرف میزدم شنیده بود ....