امشب دلم یه دنیا گرفته محمد ...
نمی دونم چرا .... دلم از دور صدات می کنه ...
انگار هنوز بزرگ نشدم
برای ایستادن روی پاهای خودم ...
شایدم بزرگ شدم
ولی مردی که مثل کوه کنارمه
انقدر بزرگه
که کمرنگی سایه اش قلبم رو زخمی می کنه...
امشب ...
می ترسم...
پیشونیم چسبیدن به سینه ات رو میخواد
و خیسی چشمام پیراهنت رو
حال خوبی ندارم امشب...
دستات رو کم دارم...
الان چشمامو بستم ،
سرمو گذاشتم رو شونت و
به اندازه تمام دلتنگیام تو نبودنت،
عطرتو تو سینم حبس کردم...
چشمام رو نمی تونم آروم کنم محمد...
صدای نفسات تو گوشم پیچیده ...
تصویر نگاه های معصوم و عاشقت بهم ،وقتایی که چشمام بسته س ،دائم
توی ذهنم تداعی میشه...
لبخندای قشنگت از جلوی چشمم محو نمیشه...
صدای آرومت رو که مثل همیشه با کلی مهربونی صدام می کرد"رویا" ،رو هر
لحظه می شنوم ...
به خدا راست میگم محمد...
حرفام انشاء نیست...
با یه عالمه اشک دارم می نویسمشون...
الان می دونم تنها جایی که می تونه دل منو آروم کنه آغوش توئه...
دلم با حسرت به دستای خودم نگاه می کنه...آخه بوسه های تو رو که
روشون حس می کرد حسودیش میشد...
دلم برای اون لحظه هایی که از دور اومدنت رو دارم میبینم و
پر امیدترین لبخند دنیا ،رو صورتم نقش می بنده پر می کشه...
من دنیای بدون تو رو نمی خوام...
خدایا...
مواظب محمد من باش
