نمی دونم چی بگم اما این متن رو برای زمان هایی می نویسم که میدونم اون روز دیگه شبیه امروز نیست
از مامانم متنفرم از اینکه هر بار که عصبانی میشه بچه ها رو کتک میزند باید از این نوع خیلی شرمگین یا عصبانی باشم اما فقط غمگینم
به برادر کوچکم قول دادم برای سه تا مون یه خونه میگیرم و میرویم اونجا
بهش قول دادم تمام روز های تاریک یه روزی روشن میشن
بعضی وقتا از شدت درد حس میکنم میمیرم
اما نمی دونم زندگی دقیقا میخواد چیکار کنه
اون قدری خستم که بازم بتونم ادامه بدهم