غم هزاران چهره داد
غم گاهی خشمی خاموش و شکننده است
گاهی شادی مفرط و اشک آلود و شور
گاهی خستگی ناامید کننده
و گاهی هزاران شبانه روز دویدن
تا به سرعت دقیقه ها رسیدن
غم همیشه با آدمی زندگی می کند
بدون اینکه او را از این خواب بیدار کند
گاهی بالا سر مزار تک تک رویاهایم می نشینم
هنوز هم برای برخی شان بیش از حد غمگینم
طوری که بخواهم هرگز از رختخوابم بیرون نیایم
طوری که میان ابر ها محو شوم
و با قطراتی سبز از آسمانی کبود سقوط کنم
با مادرم که پشت شیشه ایستاده است چندی سخن بگویم
شعر بسرایم
و در شانه های مردی پیر جا خوش کنم
در کوچه های بی رمق تهران دنبال آزادی بگردم
آری من در گم کردن خود موفق ترین آدم دنیا بوده ام