نوشتن گاهی باعث میشه به مرگ فکر نکنم
مرگ هیچوقت پایان نیست
نمی دونم چرا
مرگ فقط خسته شدن از جواب دادن به سوالاتی ست که گاهی نباید پرسیده میشد
مرگ بسیاری از آن سوال ها را بی جواب می گذارد
و شاید مرگ به برخی از آنها قاطعانه پاسخ می دهد
نمی دانم ؛
تنها باید بگویم مرگ برای من عمق دلتنگی به وجود مادربزرگم است
مرگ را سیاه نمی بینم قهوه ای چارخونه با خط های طلایی عین دامن مادربزرگم می بینم
مرگ را شیفته ی مهربانی و آغوش در یک روز برفی تنها و سرد میبینم
مرگ برای من پایان نیست
مرگ برای من خوشحالی ست برای آنچه که تا به امروز کاشته ام
آری غصه ی امروز را مخور که فردا شاید آفتاب ما را ببلعد و شاپرک ها در سینه هایمان دوباره متولد گردد