گاهی آدمی بدون اینکه بداند
عاشق آشوب هایی میشود
که زمانه در او شعله ور می کند
گاهی آدمی در آشوب هزاران مایل دلتنگی میسوزد
مانند شبی که با از راه رسیدن زمستان شومینه خاموش می گردد
مانند کبوتری که در دام شکارچی خود گرفتار میشود
در دام آن چشمان زیبا
زیبا که حرفی نیست
زیبا مانند غاری سرد که بتواند تا ابد مرا درون خود دفن کند
با تو می رود
با شکارچی خود می رود
به دنیایی که شکارچی او ، او را بیشتر از مادر مهربانش نوازش می کند
او می رود و زمانه نیز دنبالش می کند
او شکارچی خود را می پرستتد
او را ناجی خود اعلام میکند
او سالهاست دنبال شکارچی خود می گردد
تا به او زخم هایی که زمانه بر تنش در نبود شکارچی کاشته است را نشان دهد
و او بلاخره در زمان مرگ می فهمد
تمامی شکارچی ها به خواب رفته اند و اکنون زمان او رسیده است که کبوتر خود را خاک کند