امید دادن به آدمها خیلی مزخرفه
مثل یه بیماریه
یه فرار عجیب از تحمل کردن درد اون آدم
مثل لبخندی که موقع رژ زدن پخش صورتت میشه
اما من دوست دارم به موقعش باشم
همون لبه ی پرتگاه که هر دو ایستادیم
میخوام محکم تر از قبل در چشمانت فرو برم
شاید که تو بال های پروازم بشی