تابستون رو خیلی دوست دارم ..
حتما باید با این جمله ی کلیشه ای شروع می کردم ..
وگرنه نمی تونستم شما ها رو قانع کنم که واقعا تابستون زیباتر از تمام فصل هایی ست که هنوز نیومدن
میدونم گرمه ، میدونم واقعا اما کسی هست که برام بیست و چهار ساعت می نوازه
اون لبخند مزخرمش باعث میشه ته دلم مثل یه بچه که داره از ذوقش میمیره زندگی کنم
اون باعث میشه به هیچ چیز و هیچ کس توجه نکنم
باعث میشه آروم بگیرم
باید ازش تشکر کنم
از اینکه که هیچوقت ازم اون قدری فاصله نمی گیره که بخاطر پیدا کردنش زخمی بشم
باید ازش تشکر کنم که باعث میشه سوال های بیشتری بپرسم
باید اونو پیدا کنم
عین ستاره هایی هست که بعد بارون دلت رو نوازش می کنند
و یهو از اون بالا ، بالاها اسمت رو صدا می زنند
بین اشک هات امیدت میشن
مانند اولین بهار بعد از زمستون
آخرین تابستون سال شاید
و میدونی مانند تمام حس های خوشبختی جهان
مانند برفی که لای مو هات گیر میکنه
و سیگاری که بر گوشه ی لب هات میسوزه
مانند تو عشقم