اهمیت روانشناسی قطعاً بر هیچکس پوشیده نیست.
امروزه به دلایل مختلف (اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، خانوادگی و...) افراد استرس زیادی را تحمل میکنند.
مثلاً:
از این قبیل مسائل در اجتماعی که همهی ابعاد آن کشف نشده است و سرعت تکنولوژی بر آدمها پیشی گرفته است؛ مجبوریم دست به پژوهش و دستکاری بزنیم. این "برهم زدنها" میتواند برای انسان تهدیدآفرین و اضطرابزا باشد.
همچنین تمامی انسانها، احساسات مختلف را مانند "جعبه ابزاری" درون خود دارند؛ این ابزارها به مرور زمان و وابسته به محیط زندگی ممکن است خراب شوند، استفاده نشوند یا گم بشوند. برای تهیه یک جعبه ابزار مجدد یا منسجم نیاز است از یک متخصص کمک گرفت.

مثلاً: فردی مورد تجاوز قرار میگیرد؛ قطعاً از ابزاری استفاده نکرده است و قطعاً قطعهای از سیمپیچیهای او خراب یا فرسوده شده است. بنابراین نیاز است خودش را به یک متخصص ببرد و از او نحوه استفاده از ابزار، شفقتورزی و کنترل ترس و خشم یا اصلاح امنیت را بیاموزد.
بنابراین همانگونه که مفاصل ما تحلیل میروند، ممکن است روحیه، انرژی، انگیزه، هیجان، امید، کلام ما و ...؛ تحلیل برود. لذا نیازمند "کمک گرفتن" هستیم.
بهعبارت دیگر وجوه روانشناختی انسانها نیازمند ترمیم است. این قاعده برای هیچ فردی استثناء قائل نیست.
قبلتر در مقاله "روانشناسِ خوب کیست" ویژگیهای یک متخصصِ خوب را شرح دادم؛ پیشنهاد میکنم حتماً به این مقاله رجوع کنید که بهترین متخصص را با صرف هزینه کمتر-مالی، زمانی و انرژی- انتخاب کنید.
لازم به ذکر است؛ روانشناسی شاخههای متعدد سازمانی، بالینی، کودک و ... دارد.
تکتک این شاخهها به ما کمک میکند با کمترین فشار روانی در زندگی بهترین تصمیمات را بگیریم و از اختلالات و رنجهای روانی دور بمانیم یا اگر یکنفر با اختلال خاصی کنار ما زندگی میکند؛ یاد بگیریم چگونه میتوانیم در روند بهبودِ روان او سهیم باشیم.
مثلاً:
روانشناسی در سازمان کمک میکند؛ مدیران و کارگران با رابطهای صمیمانه در شرکت؛ صعودی و بدون اضطراب حرکت کنند.
روانشناس کودک کمک میکند؛ والدین و جامعه فرزندپروری بهتری داشته باشند و کودکان استثنائی از زندگی به شکلبهتری بهره ببرند.
روانشناسی در حوزه نوجوان کمک میکند؛ والدین، جامعه بههمراه نوجوان مسیر پرپیچ و خم را بدون اسیب طی کنند و نتایج این روند گلچینی برای جامعه باشد
و دیگر شاخههای روانشناسی به همینشکل لزوم آنها احساس میشود و حاصل نبودنشان را میتوانیم به وضوح مشاهده کنیم.
از جمله:
جالب این است که امریکا در جنگ جهانی اول به وسیلهی آزمونهایی سربازان خود را گزینش میکرده است و روانشناسی از آنجا شروع شده است. امّا در ایران روانشناسی بهتازگی رایج شده است یا اهمیتِ بودنش درک شده است. هرچند هنوز از بسیاری شاخههای آن استفاده نکردهایم.
سوال اساسی این است؛ چرا روانشناسی را جدی نمیگیریم یا نمیگیرند؟?