روزی که تلفن و موبایل اختراع شد، احتمالاً هیچکس فکرشو نمی‌کرد که در آینده ممکنه افرادی پیدا بشن که با شنیدن زنگ تلفن حالت تهوع بگیرن!
بله افراد زیادی مثل من هستن که زنگ تلفن اذیتشون میکنه، معمولاً گوشی هاشون سایلنته، تا مجبور نشن به کسی زنگ نمیزنن، اگه خونه تنها باشن و تلفن زنگ بخوره احتمالاً جواب نمیدن! و به نظرم بیشتر از بقیه آنلاینن. مثلا من تقریباً همیشه دیتا موبایلم روشنه مگر اینکه بیرون از خونه باشم و امکان شارژ گوشیم نباشه!
وقتی تلفنم زنگ می‌خوره معمولاً دلهره میگیرم و اگر شماره ناشناس باشه یا کسی که مدت ها باهاش در ارتباط نبودم بهم زنگ بزنه این حالت بدتر هم میشه! واسه همین روزهایی که حسابی سرم شلوغ باشه یا روی چیزی بخواهم تمرکز کنم سیم‌کارتمو دی‌اکتیو میکنم. وقتی به کسی می‌خواهم زنگ بزنم معمولاً بعد از بوق سوم قطع میکنم و به اون شخص پیامک میدم؛ اولش هم اینجوری شروع میشه: «سلام چطوری، بهت زنگ زدم جواب ندادی»
فَرَنگی ها به این داستان میگن تِلِفوبیا. اما تلفوبیا از کجا شروع میشه؟ احتمالاً از یه روزی که پشت تلفن یه سوتی ای دادیم یا منتظر یه خبر بد بودیم، نمیدونم. اما من یادمه قبلاً که اسمارت فون و اینا نبود، یه گوشی ال‌جی تاشو سادۀ قرمز داشتم که صداها رو خوب نمی‌تونستم بشنوم و همیشه میگفتم نکنه طرف یه چیزی بگه من نفهمم و یه چیز چرت و پرت جواب بدم. این ترس رو هنوز هم دارم، گاهی صدام پشت تلفن میلرزه.
من یه فریلنسرم. تلفوبیا چندین بار باعث شده یه فرصت شغلی رو از دست بدم و بارها راجع به مسائل مالی ضرر کردم و این افتضاحه.
من هنوز راه حل درست و حسابی ای برای درمان این داستان پیدا نکردم واسه خودم؛ اما فهمیدم اگه زنگ تلفنمو زود به زود عوض کنم دلهره‌م کمتر میشه!
این مطلبو نوشتم تا کمی از احساساتمونو توصیف کنم. اگه کسی رو می‌شناسید که تلفن هاتون رو جواب نمیده، دیر به دیر جواب میده یا رد میده و بعدش پیامک میده؛ ازش ناراحت نباشین؛ شاید تلفوبیا داشته باشه!
