حوالی سال ۱۹۵۰، در حاشیه رود سنِ پاریس،تو غروب سرد همان زمستانی که تو عاشقش بودی و من گریزان، تصمیم به یک پیاده روی طولانی کردیم. تو عقیده داشتی مردمان این شهر دیوانند که به وقت غروب سریع به خانه هایشان فرار می کنند، آخر چه کسی این منظره زیبا را از دست می دهد!
زمزمه کنان آهنگ محبوبت را تکرار می کنی ، چقدر این آهنگ را دوس داشتی .مخصوصا از زمانی که داستان متن این آهنگ برایت گفتم.
فکر میکردی شبیه داستان ماست، حتی اگه اینطور هم نبود مهم این بود که تو اینطور می پنداشتی!
روح تو خیلی بزرگ است، این را وقتی فهمیدم که کنارت دیگر آن دختر غمگین و خجالتی نبودم.
من با تو در اوج بودم و تو همان آزادی بودی که هر دربندی در جست و جویش است.
می گفتی سربازها شادترین مردم هستند! چون آن ها با تمام وجودشان با شعفی جنون آمیز برای یک چیزی که قلبشان آن را ندا می دهد ، می جنگند.
خاطرم هست که می گفتی دوست داری برایم همان سربازی باشی که از میدان جنگ فرار می کند تا با من در حوالی رود سن کنار غرفه‌بستنی‌فروشی محبوبت برقصی.
آنقدر برقصی تا پاهایمان دیگر توان راه رفتن پیدا نکند!
می دانی قهوه های تلخ پاریس در کنار تو شیرین ترین قهوه ها می شوند . در حقیقت شهر با تو، با کسانی مثل تو که عاشقی کردن را خوب بلدند، زیبا می شود.
شاید بخاطر توست که سال هاست پاریس به شهر عشاقان معروف شده است .شاید بخاطر توست که سال هاست مردمان دیوانه این شهر هنوز هم هنگام غروب در حوالی رود سن، در کنار غرفه بستنی فروشی که دیگر وجود ندارد، به رقص تمام نشدنی خود ادامه می دهند.
تو دیگر نیستی...
اما اما اما... آهنگ محبوبت پشت زمینه تمام داستان های عاشقانه این مردمان شده است!
اگه میخواین دکلمه "پاریس" رو گوش کنین به آیدی کانالم https://t.me/Royayimh یه سر بزنید.
