
در سالهای گذشته یک بیماری بسیار خطرناک کل جهان را در برگرفت!
این بیماری شبیه هیچ بیماری نبود و علائم عجیبش باعث شده بود که درمان مشخصی هم نداشته باشد.
مسری و همهگیر اما بدون هیچگونه درمان و پیشگیری مشخص!
در ابتداشخص مبتلا به این بیماری تمام غم و ترسهای بزرگش که در طول زندگی آنها را به دوش میکشیده مثل تصاویری شفاف و آزاردهنده جلوی چشمانش ظاهر میشود.
او طغیانگر و عصبانی میشود، مدتی را در انزوا و افسردگی شدید میگذراند و بعد از چندروز همهچیز به شکل ناگهانی برطرف میشود.
شخص مبتلا دیگر هیچ نوع غم و اندوهی ندارد، هیچگونه ترس و تردیدی او را از انجام کاری باز نمیدارد.
افراد فکر میکنند درمان شدند اما آنها تازه سخت مبتلا شدند؛ مبتلایی از نوع بیحسی مفرط!
و این انفجار خاموش تازه شروع ماجراست.
در ابتدا نداشتن درد، ترس و دغدغه برای افراد جالب و هیجانانگیز بود؛ آنها وقتی افراد موردعلاقه زندگیشان یا شغل محبوبشان را از دست میدادند مثل گذشته ناراحت نمیشدند، هیچ از دست دادنی دیگر اندوهی برای آنها به دنبال نداشت.
این غلبه جادویی بر احساسات به معنای یک پیروزی تمام عیار برای آنها بود اما دیری نپایید که آنها به این شرایط عادت کردند.
عادتی که انسانیت آدمها را نشانه گرفته بود؛ از تلاش برای آدمها و چیزهایی که زمانی در طلبش بودند، دست کشیدند، به هم پشت کردند و با دفن کردن عذاب وجدانشان هرگونه که خواستند باهم رفتار کردند.
جهانی که در ابتدا بی ترس و اندوه و درد به نظر میآمد به یک منجلابی از بیتفاوتی و بیحسی تبدیل شدهبود!
آدمها خیلی دیر فهمیدند که برای نجات خودشان و دنیایی که در آن زندگی میکنند نباید از احساساتشان دست بکشند.
فهمیدند که ترس و اندوه بخشی از هویت آنهاست و برای چشیدن طعم زندگی و انسان بودن به آنها نیاز دارند.
بدون هیچ لمسی از غم، نمیتوان شادی را تجربه کرد و بدون ترس نمیتوان شجاع بود!
انسان و انسانیت یعنی ترکیبی ماهرانه از تمامی این حسهای متناقض!