
خاطراتی که دارن کم کم محو میشن مثل مه بالای جاده
چقدر مه رو دوس داشتی
اینو خوب یادمه
من حافظه خوبی داشتم
فقط از جایی به بعد دیگه یادآوری نکردم
اوه رابین! دیگه هیچ آدمی نیست
به اطرافم که نگاه می کنم فقط رد پا می بینم
این رد پاها یعنی چی
چرا تو این روستای کوچیک قدیمی صدای هیچ آشنایی نمیاد
من می ترسم
نکنه آدما هم منو یادشون نیاد دیگه
نکنه اونا هم تصمیم گرفته باشن که دیگه یادآوری نکنن؟
مهم نیست
رابین تو که یادت می مونه
مگه می شه که یادت بره
ببین خوب فکر کن
من از چی می ترسیدم؟
اگه یادت بیاد می تونی منو پیدا کنی
ما اصن برای چی زنده ایم؟
چی تا الان منو تو این تاریکی زنده نگه داشته؟
تو جواب این سوالو میدونی
رابین فقط تو اینو میدونی
من منتظرم...