
آدم هاي قوي رو تحسين ميكنم. آدم هايي كه براي خواسته ها و روياهاي خود مي جنگند حتي اگر بهش نرسند.
آدم هايي كه كوله باري از درد و غم بر قلبشان سنگيني مي كند اما در ظاهر آرام و موقر لبخند بر لب دارند و شادند. آدم هايي كه از گذشته و خانواده اي كه داشتند ابايي ندارند حتي اگر كودكي سختي داشته باشند، حتي اگر فقر و سختي را تا انتها چشيده باشند، اما صاف و با اطمينان راه مي روند.
آدم هايي كه ياد گرفتند كه در اين جهان بايد خودشان از خودشان مراقبت كنند، فهميدند كه مسئوليت زندگي با آنهاست نه حتي با عزيزترين افراد زندگيشون نه حتي پدر و مادر، كه اگر اينگونه بود ما با ليسيتي از آدم هاي نابغه و موفق اما با خانواده و گذشته معمولي چه بسا حتي ضعيف تر روبه رو نبوديم و الان اين دستاورد ها و تغييرات را حس نمي كرديم.
افرادي كه فهميدند بايد رو پاي خودشان محكم بايستند بايد آنقدر جلو بروند تا به چيزي كه ميخواهند برسند. حتي اگر در مسير خسته شوند، نااميد شوند، خم شوند بازم بلند شوند و قوي تر ادامه بدهند، چون اين نتيجه نيست كه مهمه بلكه مسير است كه مارو عوض ميكند، ميسازد و محكم تر از قبل مي كند!
آدم هايي كه خواسته هايشان بر يك چشم به هم زدن برآورده نشد و يا با پول باباها بر روياها سوار نشدند بلكه با قدرت و نيروي ذهن خود تاختند و به جلو رفتند .
چون معتقدند هر آدمي در اين دنياي وسيع روياهايي دارد و تا زماني كه زنده است مسئول روياي خود است ! درست مثل شازده كوچولو كه خودش را مسئول گل كوچيك خود مي دانست.
اين آدم ها تحسين برانگيزند....
چون آن ها زندگي كردن را خوب بلدند!
#رويا_ محمدحسینی