بعد از یک شب سخت تمام امروز رو تو رخت خواب گذروندم، سعی میکردم فکر نکنم اما هجوم افکار باعث میشد دوباره متوجه شرایطم بشم و خشم و گریه سراغم بیاد.

دیروز تو یه محله خیلی شلوغ و تجاری که پر کارگاه و مغازس حدود مرکز شهر یه خونه دیدم، یه خونه قدیمی طبقه دوم با یه تراس بزرگ و پنجره جنوبی، خیلی حس خوبی از تصور ساختن درونم بود ولی این حس که همه چیز رو از دیت دادم هنوز خیلی قوی و اذیت کنندس.

در مورد حافظه دی ان ای خیلی فکر میکنم و این ناراحتی هایی که دارم و روش جواب دادن بهشون رو تو ذهنم تو تاریخ ژنتیکیم تصور میکنم، این که چطور ممکنه الان که از جنگ برگشتم نمیتونم خوب به این فکر کنم که حق دارم ناراحت و فرسوده باشم، چی به اجدادم گذشته که انقدر درونم سریختی و حرکت به ارث گذاشتن..

تو هفته گذشته تمام کارامو سر و سامون دادم، حتی مامانمرو دیروز دلداری میدادم، مونشید بهم یه کتاب داد در مورد سوگواری و بهم گفت یه راه سوگواری همین نوشتنه که سراغش اومدم. شاید امروز تنها روزی باشه که به خودم استراحت دادم نه بیرون رفتم و نه کار کردم، بعد این چند ماه اولین بار بود که یه روز هیچ کاری نکردم.

یه تور دیدم تو اینستاگرام در مورد ارتباط با بدن و طبیعت بود، دلم میخواست برم اما نمیدونم بتونم پولشو تهیه کنم یا نه اما پروسه جالبی داشت، یوگا کردن و پیاده روی و نشستن تو طبیعت با جلسه های گروه درمانی با یه جمع غریبه .. باید به بهتر شدن حالم خیلی کمک کنه.
امشب، ده دیقه یوگا کردم با اپ یوگا، ارتباطم با بدنم زیاد خوب نیست فکر میکنم یه عالمه گرفتگی و درد پا و کمر دردم به خاطر همین بی توجهی به بدنمه

دلم میخواد مثل یه ققنوس بعد سوختن دوباره از خاکستر پاشم، مثل قبلا، مثل حافظه دی ان ایم، مثل ققنوس دامبلدور، امیدوارم.
قربانت میم_ر