امروز هم مثل روزهای قبل بود تنشی که تو دفتر وکیل شروع شد و من و تبدیل کرد به زن غمگین و شکسته، یک ساعت تو ماشین زار زدم و گریه کردم و بعد بهش زنگ زدم تا حرف بزنم ولی جواب نداد. از خودم متنفر شدم و باز گریه کردم.

امشب پیش دوستم بودم آدمی که رابطمون با وجود کوتاهی قدمتش عمقش خیلی زیاد شده، و شاید همین آدم منو برگردوند به خودم و چیزی که درونم بود و آورد بیرون و شدم همون آدمی که قبلا بودم و شروع این حال بد از چند ماه قبل بود شاید حتی دو سال پیش ولی تغییرات تو درون این ماجراست و ما رو از درون دچار تنزل میکنه بعد از یه سقوط آروم یهو فرو میریزی، امشب بهم گفت قراره گاهی فرو بریزیم و بعد دوباره از نو بسازیم..

سه بار «نه» نگفتم و باعث شد کارم به اینجا برسه، هر سه بار از سر احساس ناامنی و تنهاییم بود و این که از خواسته هام حمایت نمیشد به همین خاطر مجبورم امروز خودمو با این تنهایی روبرو کنم.
خسته ام از همه تندی هایی که باهام و شد و سکوت کردم، خسته ام از همه لجاجت هایی که باهام شد و سکوت کردم و امروز تاوان همه اون سکوت ها رو دارم میدم.
اون لحظاتی که بهم گذشت همه و همه داره از جلو چشمم رد میشه و بارها فکر میکردم بدتر نمیشه و شد و حالا به این فکر میکنم قراره چی بشه که امروز بد باشه و اون روز بدتر ..

شرم دارم از دیدن خودم و تصمیماتم، شرم دارم از نگاه کردن به واقعیت اتفاقاتی که افتاده و ناتوانی من تو اون مسائل .. سکوت من دلیل شرم منه!
همیشه فکر میکردم «نه» گفتن کمکی نمیکنه و فقط همه چی تموم میشه و هر بار هزینه بیشتری دادم برای حفظ این ماجرا و هر بار بدتر شد.
احساس بازنده بودن میکنم، من شطرنج باز بدی ام و فقط تو باز به فکر شاه و وزیرمم و هیچ وقت حواسم به فیل و اسبی که ماتم میکنن با کمک یه پیاده نیست.

صورتم داره میرسه به ته دره و سقوط داره تموم میشه لحظه متلاشی شدنم رسید و همه چیزایی که تو دستم بود باهام داره میرسه به لحظه آخر، این فصل هم با شکست تموم میشه و برای چندمین بار قراره تیکه های من همه جا پخش بشه و با یه تیکه بزرگتر به راه ادامه بدم.