رو پل عابر به خودم اومدم، از پله ها اومدم پایین، اشک هام بند نمیومد، مدام بهم زنگ میزدن، کنار خیابون رسیدم دست بردم بالا یه موتور پیدا شد، سوار شدم فقط گریه میکردم و داد میزدم از شدت خشم، تلفن ها قطع نمیشد، پشت هم بهم زنگ میزدن کم کم خودمو جمع کردم و جوابشونو دادم همه نگران بودن، از ترس نمیتونستم تحمل کنم پاهام میلرزید تو این همه تماس فهمیدم، فهمیدم که این خبر بدترین بود ولی همون چیزی بود که منتطرش بودم، شش ماه منتظر بودم اقدامی کنه و بالاخره اتفاق افتاد، مثه یه جرقه که به ضررشون بوده تو سرم چرخ خورد، زنگ زدم گفتم آب رو آتیش باید میشد برام ولی نشد، شد داغ که یقه خودمو بگیرم، داد میزدم و گریه میکردم، یه مرد حدود ۵۰ ۶۰ ساله موتور رو میرومد رسیدیم پشت یه چراغ یهو سیگار روشن کرد و با حرص نفس و داد بیرون فهمیدم چه جنونی سراغم اومده بهش گفتم آقا یه سیگار بهم میدی، پاکتو داد خالی بود باز زدم زیر گریه پیچید رفت برام سیگار خرید ازش معذرت خواستم گفت چی شده، گفتم بهش داستان شکایت و پلیس و خیانت و یهو به خودم گفتم این همه داستان داری و باز هستی ! چرا تموم نشدی و از یه جا بیای بیرون از ماجرا!!

چی میشد اگه مثل یه فیلم با چاقو میرفتم سراغشون..با جزئیات به کاربرد همه چاقو ها فک کردم ولی لذتی برام نداشت، به التماس فک کردم ولی برام لذت داشت به گریه هاشون فک کردم برام لذت داشت.. تو خودم کشتم این دیو سیاهی که سرکشید بیرون و خواست پستی و خوار شدن بقیه رو ببینه ولی خیلی طول نکشید دیو انتقام جو اومد بالا و وقتی فهمید ماجرا چیه و از راه بدون خون ریزی دنبال همون لذت بود، دعوتم میکرد به جنگ و دعوا که شریک کنم اونو تو ناآرومی خودم و نمیتونم نادیده بگیرمش.

وجودم پر شده از خشم و عذاب و حس انتقام، میدونم کاری ازم ساخته نیست ولی به شدت فکر این که نمیتونم حقمو بگیرم داره میبرتم سمت جنون، به کشتن فکر کردم به خودکشی فک کردم حتی اگه اینا همه یه لحظه بودن اما خشم با من داره میاد .. از خودم میترسم از این که نیاز شدید به تایید شدن دارم تو این شرایط تا خشمم و کم کنم میترسم..کافیه یکی بگه حق داری نصف خشمم کم میشه و از این رنج میکشم!
سوال های زیادی از خودم میپرسم دائم به شمردن از دو هزار هفتا هفتا پناه میبرم داره سرعتم خوب میشه تو این کار، دارم سعی میکنم آروم باشم مشکل اینجاست که نه تو آرامش و نه تو خشم هیچ سودی نمیبینم..

سمیرا عزیز نگرانم نباش، با وجود همه این تلاطم ها هنوز سعی میکنم با خودم تکرار کنم اخلاق مهمه حتی اگه تو تنها کسی هستی که قراره بهش پایبند باشی، ازین کسی که میشم میترسم و میرنجم، نمیخوام اونی بشم که نباید و درست نیست.
امشب که دومین نامه رو مینویسم بهتر از قبلم بهتر از شش ساعت پیش که کنار خیابون سوار موتور شدم کمی گرفتگی در بدنم هست که با هجوم فکرها بیشتر میشن.. حس میکنم بدنم برای مراقبت از من در برابر افکارم دردی را مثل یک رشته از پشت گردنم تا کمر و پای چپم میکشونه تا فقط مثل یک درد بدتر قبلی رو خنثی کنه.
پای چپم و خوب نمیتونم حرکت بدم ولی داروهام داره اثر میکنه تو خون صورتم حس میکنم سردی و سنگینی اثرشو داره شعله های درونم و خاموش میکنه و قراره خوابم ببره.
