بعد از مدت ها مدیتیشن کردم، برای تجربه آرامش تصمیم به مدیتیشن نگرفتم، برای کاهش اضطراب اقدام کردم، یک سرچ مختصر در یوتیوب و یک کانال موفق پیدا کردم.

یک اکالیپتوس سوزاندم تا بتوانم نفس بکشم، یک شمع روشن کردم و روی مت نشستم.
شروع کردم به تمرکز کردن روی بدنم و قضاوت نکردن و نفس کشیدن و چندین بار از وسط افکار تلخ و پر بحث و تنش خودم را کشیدم روی مت وسط آشپزخانه(همین الان هم وسط همین نوشتن پرت شدم چند کیلومتر اونورتر و در جنجال یک بحث شدید..) کم کم اضطرابم کنترل شد و باعث شد حمله پنیک به سراغم نیاید هرچند جدیدا در قالب خشم و فریاد و گریه کارم به پنیک مجلسی آخر این جریان میکشد.. قبلا خب از نشخوار ذهنی به این مرحله میرسیدم ولی بعد از اسپری تنفسی و نوشتن و دوچرخه سواری حالا فکر میکنم مدیتیشن هم کمک میکند.

سالها پیش به قدرت ذهن و تلقین و تلفیقش با تنفس پی برده بودم اما امشب تجربه خوبی بود، شبیه همان تمرین کنار ساحل نشستن بود و نوشتن افکار ناراحت کننده، الان میفهمم منظورت از آن تمرین چه بود، الان بیشتر درک میکنم گاهی چیزهایی هست خارج از کنترل و خارج از توان ما و باید از قدرت ذهن یا ضعف ذهن در این گول خوردن و ترشح هورمون ها کمک گرفت.. عزم جزمی دارد این ژن ما برای بقا .. کاش بشر که اینقدر خواهان ماندن است چیزی هم برای بهتر کردن دنیا داشت حیف که فقط دنبال جاه طلبی و قدرت است.

سمیرا تمرین تبدیل کردن دردم به یک جسم برایم کمی غیرقابل اجرا بود چون شاید در پس ذهنم دردم خیلی بزرگتر از جسم قابل حمل بود.. اما تمرین ساحل بهتر بود ساده تر بود شاید اما مدیتیشن کامل تر این هاست و کمی بیشتر از این حال و روز جداست و رهایی بیشتری دارد.