دیروز ننوشتم، روزهای سختی رو میگذرونم، قراره برم یه خونه جدید، نمیدونی چقدر برام محیطم ناامن و سرده، به قول میم، آدم وقتی تو یه خونه زندگی میکنه بدنش عادت میکنه اونجا امن و درسته و وقتی ازش دور میشه عادتها و مسیراش عوض میشه، بدنش از تعادل خارج میشه..

سخته برام چند روز گذشته رو نگاه کردن هر شب ناامنی باعث شده خوابم بهم بریزه، خواب های وحشتناکی میبینم، کابوسام داره زیاد و زیادتر میشه..تو کابوسام مرگ هست، سقوط هست، فرار هست، دعوا، دعوا، دعوا هست از دعواهایی که تو روز نمیکنم و میگذرم، اثراتش تو خواب گریبانمو میگیره، تمام طول خوابم به بحث میگذره..

من هر لحظه قضاوت میشم، هر لحظه مورد ترهم قرار میگیریم، هر لحظه مورد حمله ام .. موقعیت ناامن و آزاردهنده ای دارم.. حس میکنم هر روز شرایطم بدتر میشه..
تبدیل درد روانی به یه شئ بهم کمک نمیکنه، دعوا کردن با یه شئ به جای کسایی که باهام این رفتارها رو کردن کمکم نکرده هیچ، برام حس بی تفاوت بودن اونا به من با وجود نابودی من رو داره ..
برام سوال شده چطور اینقدر به من بدی کردن و هنوز سرپان، یاد وقتی میوفتم که تو مترو تنم به تنه یکی میخوره و برمیگردم ازش معذرت میخوام، و اگه تو شلوغی گم بشه یا نشنوه برام چند ساعت بعدیم خراب میشه، نمیخوام ریاکارانه خودمو آدم خوبی نشون بدم! مسئلم اینا اگه اونا حالشون بد بود این کارا رو نمیکردن، اگه حالشون خوبه پس کاراشونو ذاتا بد نمیدونن!!
و فقط همین راه که به خودت حق بدی باعث میشه آرامش داشته باشی..

ترسی که دارم اینه که نکنه ذاتا کار اونا بد نیست مغز من برای نجات من از این موقعیت داره منو مورد ظلم نشون میده تا نجاتم بده .. دست های منم به اندازه اونا آلودس.. منم مجرمم، جرم من انکاره..انکار این حقیقت که اونا به بقیه بد میکردن و من میدیدم و فکر میکردم با من نمیکنن یا باهاشون شریک نیستم ..
هرچند اگر عزت نفس کافی داشتم خودمو خارج میکردم از اون جریان..ولی موندم و حالا منم همون بلایی سرم اومد که سر بقیه آوردن.

ولی.. ما عهد بستیم، اون به عهدش وفا نکرد و زیر پای منو خالی کرد..منو از خونه خودم بیرون کرد..
من محکوم به زن بودنم، اگر اعتراض میکردم به سرنوشت بقیه زودتر بیرونم میکردن …
