امشب یک جلسه داشتیم باهم و تمرین سورئالی کردیم..تکنیکی که حس بد درونی را به درد جسمانی و نهایتا یک جسم ببرونی تبدیل میکرد.

در مورد بهداشت خواب سرچ کردم یک نویز سفید در حال پخش شدن تو گوشمه و حس ساحل و دارم حس بارون و دریا شب پاییزی و حس و حال انتظاری که داریم واسه صبح شدن این شبا ..

امروز بهم گفتی خودتم تو موقعیت من شاید همین واکنش ها رو بدی، خیلی برام حس همدلی داشت این حرفت ..
به بد بودنم با روانشناسی فک کردم، به دوست کوچرم که دانشجو روانشناسیه و من همش بهش غر زدم که روانشناسی علم ناقصیه و همیشه وام گرفته از بقیه علوم، هرجا بخواد تکیه کنه به قدمتش میره سراغ فلسفه، هرجا نمیتونه چیزی رو ثابت کنه میره سراغ فیزیک، هرجا میخواد با تلقین خوبت کنه ادای مذهب و درمیاره، هرجا چیزی از درون ما کشف میکنه با فروختنش به دولت ها کلی پول به جیب میزنه (دستگاه دروغ سنجی که امروز در موردش خوندم که یونگ باعث شد پلیس ساختش رو تکمیل کنه و ابزار خوبیه برای کنترل آدما) ، گاهی روانشناسی میره سمت حساب کتاب و ریاضی و میگه تکنیک سود و زیان !!

برام شبیه جغد دانا نیست، این همه ابزار جای درستش وقتیه که همه جا پایبندش باشی نمیشه یه جا با ریاضی حساب کتاب کنی، یه جا با تلقین و معنویات از رو منطق رد شی..
جفتتون رو دوست دارم، هم تو سمیرا که زبان بدن قوی ای داری هم مهشید رو و شما رو انسان هایی میبینم که سعی میکنید با بهتر کردن حال مردم دنیا رو جای بهتری کنید ولی ابزارتون اذیتم میکنه و حالا بهش محتاجم پس خواهش میکنم بهم خورده نگیرید ..
و اما تمرین سورئال رو الان دوباره انجام دادم..
صدای بارون میومد..چشمام رو بستم و بدنم رو رها کردم، سعی کردم به مغزم بگم رها و آزاده و میتونه تو این لحظه هرجا باشه..
خودم رو زیر بارون دیدم کنار دریاچه دردهای درونم رو صدا زدم ..
غم، حس تنهایی، نا امنی، حس خیانت همه بالا بودن درونم ..
سعی کردم بدونم هر کدوم کجای بدنمه
غم تو سینم بود و سوزشش رو حس کردم
حس تنهایی رو شونم بود
نا امنی پشت گوش راستمه بود
خیانت تو کمرم پشت قلبم بود
سعی کردم شکل و رنگ و فرمشونو ببینم
غم تو سینم زرده و مایع و گلوله گلوله
حس تنهایی شبیه یه دسته سفید و استخونیه
نا امنی یه توده گوشه داره مثل مربع سربی
خیانت شبیه یه تیغه سرد و تیز و برنده
حالا باید از تنم میکشیدمشون بیرون و تو دستم میگرفتمشون و برام توده های زرد و یه دست و مکعب فلزی و یه خنجر موند.. گذاشتمشون توی قایق و هلشون دادم تو دریاچه و گذاشتم دور شن..

قایق و تا افق دریاچه با چشم دنبال کردم و جای زخم حس های بدم دیگه درد نداشت و بهتر بود..
شاید واسه یه روز بریز بپاش باشه این همه درد و فرستادن و رفتن ولی امروز خوبم و میخوام برای درد و غصه هام بریز بپاش کنم و بفرستمشون برن تا خوب شم.

رهایی میخوام از بار این همه غم برام امروز یه شروع بود و فردا هم یه شروع دیگس، میدونم زندگی قراره همیشه روی ناخوش تری بهم نشون بده..ولی..میدونم هر روز قوی تر میشم و پوست کلفت تر..
هرچند تو کتاب «در رد و تمنای نوستالژی»، نویسنده رک و برنده میگفت این ذهن ماست که میخواد بگه قبلا بهتر بود همیشه بعدا بهتره چون حال ناشناخته و مبهمه.
همیشه دوست دارم آینده رو ببینم، امیدوارم خودم بتونم مثل شما آینده رو جای بهتری کنم..