سینه چپم درد میکنه، سوزش زیادی از نوک سینه پخش میشه تو بدنم، وقتی زیاد صندلیمو عوض میکنم تا بفهمم بالاخره رو کدوم صندلی این خونه لعنتی راحتم یهو احساس تنگی نفس دارم، بلند میشم و قدم میزنم تو ذهنم دارم از دو هزار، هفتا هفتا میشمرم ، کمکی به نفس کشیدنم نمیکنه، خود تنگی نفس ذهنمو خالی میکنه، از مرگ میترسم.

اخیرا چندین بار حس کردم به مرگ نزدیکم، هر بار به خودم گفتم به همین سادگی قراره تموم شه ولی بازم همون رفتارهای قبلی و زندگی قبلی ادامه داره چون حس میکنم کنترلی رو شرایط ندارم. با وجود این همه حس ناامنی و ناراحتی و دلزدگی از خودم همین که همیشه باید به خودم تلنگر بزنم نکنه داری کنترل میکنی نکنه داری مهرطلبی میکنی و هر بار که داد میزنم سر خودم که رها کن که بذار تموم شه و نمیتونم رها کنم.
روزی رو یادمه که ده دیقه دنبال ماشینی که دختر خاله هام و خاله هام باهاش میرفتن دوییدم.
سه ماهی رو یادمه که هر شب کابوس میدیدم و ترس تنهایی و این که مامانم بر نمیگرده رو داشتم و بالاخره وقتی مامانم برگشت سرد سرد بود و عادی این که رفته و نبوده، من گربه میکردم که نمیام و دلم تنگ میشد و نمیفهمیدم که یه بچه ۶ ساله عصبانی ام و نمیدونم خشم چیه و داره با حسی که برام آشناس فقط بروز داده میشه.

من کی هستم؟ آدم خوب و بد وجود داره؟ خوب بد وجود دارن؟ همه چی نسبیه؟ جبر تمام زندگی ماست؟
چی قراره سرم بیاد؟ این لوپ تکرار شونده تا کجا ادامه داره؟ این ترس از دست دادن من تا کی قراره باهامباشه؟
هزار تا سوال دارم و میدونم توم نمیدونی اینا رو .. فقط کاش ما آدمایی بودیم بدون قضاوت از هم تا میشد معنی همه چیز و از بین برد و فقط زندگی کرد.. در سینه ام افتاده دیگه احساس خواب آلودگی سراغم اومده و قراره دوباره به یه خواب وحشتناک برم..
