سلام، این ایام خیلی ناراحت و شاید هم عصبانیم.. نه معترضم و نه از دعوا و جنگ و آشوب خوشم میاد. قدر امنیت را هم می دانم. اما...
اما..
اما..
شما را بخدا حداقل به نحوه مدیریت تان نبالید! این حرص آدم را در می آورد. تا کی خدمت می کنید؟ چرا فقط شما در مسئولیت ها، خدمت مقدس کنید؟ اگر ده سال پیش شروع کرده بودید به "جوان های مستقل"، تاکید می کنم "جوان های اهل فکر" صاحب رای دارای راه حل و نه دنباله رو و حرف گوش کن ها! مسئولیت ها را سپرده بودید الان وضع مون این نبود. یادش بخیر وقتی خرمشهر آزاد شد امام خمینی گفت خرمشهر را خدا آزاد کرد تا بعدا مایه غرور برای کسی نشه که یه ده بیست سال ازش نون بخوره و بزنه تو سر ملت! خب کاش امروز کسی می گفت: انقلابیون برای خدا انقلاب کردند.. تا بلکه افراد دهه سی و چهلی این اندازه احساس مالکیت روی کشور نکنند...آخه مگه شما برای خدا انقلاب نکردید... چرا منتش رو سر نسل های بعدی هست؟ و تا کی احساس می کنید مالک همه چیز شمایید..
شما را به خدا قبول کنید ما و نسل ما را درک نمی کنید...
چرا دست بردار نیستید از خدمت کردن؟؟
سال 88 و 89 گفتم اعتراض رادیکال و حدی رو بررسی کنیم و مکانیزم براش طراحی بشه. یعنی اعتراض کسی یا کسانی که مکانیزم های سیستم حاکم برای ارائه اعتراض رو قبول ندارن. کسی اهمیت نداد..
چی باید بگیم؟ چطور باید بگیم؟ به کی باید بگیم؟ گاهی فکر می کنم اصلا چرا باید بگیم وقتی می دانیم اثری نداره؟ خب همین میشه یه عده قاطی می کنن. همه که احساسی نیستن بگید از اونور آبی ها خط گرفتن.. نه خیلی وقته نسل من و دهه بعدی هامون خسته اند.(داری می خندی می گی مگه چند سالشونه که خسته شدن..بخند..بارها دیدم این نیش خندها از روی تمسخر رو که یعنی شماها نمی تونید دو دقیقه مملکت رو اداره کنید و اگر ماها نبودیم تا حالا چه و چه.. باشه بازم به همین حرفا دل خودتونو خوش کنید..)
بخدا وقتی در رسانه ها هیئت های دولت مون و مسئولین مون رو نشون می دن، ادم دلش می گیره... حداقل اونهایی که دست و پاشون رعشه گرفته رو از مدیریت های اجرایی بردارید :((
وقتی هم چه چپی هاتون چه راستی ها تون جوان گرایی (داماد گرایی یا کلفت گرایی) می کنند احساس تهوع به آدم دست می ده. انتخابات سیزدهم ریاست جمهوری بدترین انتخابات بود که هیچ کدوم از کاندیداها نه تنها برنامه نداشتن حتی در سطح کلید حسن روحانی هم امیدبخش نبودند..این حرفا رو کجای دلمون بذاریم..
عکس زیر رو چند سال پیش از بازی بچه ها گرفتم بازی عجیبی می کردند و اونی که مثلا حادثه دیده بود آنقدر در نقشش فرو رفته بود که 10 دقیقه ازشون عکس گرفتم اما هنوز چشماشو باز نکرده بود و ولو روی زمین به حالات مختلف افتاده بود! "ببینید بازی بچه هامون چیا شده!"

چه گناهی کردیم که چهل ساله داریم می شیم هنوز در سطح نوجون دهه 50 هم برای شماها نیستیم! و شماها عادت کردید که مسئول باشید! مسئولیت داشته باشید و احساس مسئولیت چنان با روح و جان تان در هم آمیخته که نمی تونید غیر از مسئول بودن وجود دیگری برای خودتون متصور شید.

وقتی یکی از دوستانم تماس گرفت که هی فلانی برای یک مسئولیت در یک استانداری یا فرمانداری در یکی از دولت ها مطرح شدی!!!، گفتید طرح و برنامه بیارید، می خواستم بگم نه خیلی ممنون، اما به ذهنم رسید شما که عمرا امثال من را در اخرین رده هم بکار بگیرید ولی از سر لجبازی اتفاقا رفتم 200 صفحه طرح و برنامه نوشتم! 2 ماه جلسه کاری با نخبگان و مدیران استان گذاشتم.. چقدر تلاش های احمقانه کردم.. از لحظه تماس ها تا انتهای بن بست آن، یک سوال فقط و فقط در دلم از خودم می پرسیدم: آیا سرکار رفته ام؟ مگر میشود پسر کس خاصی نباشی و دایی ات (خدا حفظشون کنه املاک دارند) یا پدر زنت (خدا حفظش کنه معلم بازنشسته است) یا عمویت (خدابیامرز نجار بود) یا خاله ات (آرایشگر زنان است) یا عمه هایت (خانه دارند) برادرت خواهرت مادرت پسر عموها و پسرعمه ها و پسردایی و دختر دایی هات ... هیچ کسی هیچ مسئولیت خاصی نداشته باشد و نداشته بوده باشد و فقط و فقط بابت رزومه های کاری و کانون ارزیابی بیایند و به تو بگویند بیا یه مسئولیت رده صدمی و ساده در یک استان دور افتاده مشغول شو.. اگر چه بعدا فهمیدم همه اش سرکاری بود... مگر میشود ...استاندار 62 ساله در چهل و چندمین سال خدمت مقدس اش انتخاب شد و در تمام معاونت ها و مسئولیت ها نیز هم سن و سال های خودش را مشغول کرد...آری من و امثال من امین مسئولین و نظام نیستیم! امثال من مشکل شون اینه که خودمون فکر می کنیم.. البته من هم خیلی جاها سرکارتان گذاشتم (جون).. بگذریم.. برنامه من از برنامه تمام وزرا که به مجلس ارائه کردند و اتفاقا رای هم آوردند مستندتر، قوی تر بود و ادعا دارم برای انتشار و قیاس در پیشگاه قضاوت افکار عمومی..
مگر می شود این اتفاق بیفتد تویی که اهل سازش نیستی و اگر حقی ناحق بشود برآشفته می شوی! حتی در حلقه آخر مسئول بشی؟ تو که مصلحت اندیش نیستی بچه جون، تو که اهل سیاست ورزی نیستی چه به مسئولیت؟
یادتونه در جلسات چه اندازه از خودتون راضی بودید و از مدیریت کردن هاتون.. می گفتید شما جونید نمی تونید کنترل کنید وضع رو! ما گفتیم قرار نیست این وضعیت بمونه که حالا بخواد کنترل شه! می شه وضع مون خوب شه نیاز به کنترل نداره نیاز به تحول داره.. گفتم برنامه من سند تحول هست! گفتید استان ما همه پیر هستن آرامش می خوان، مال تحول نیست! گفتم وضع موجود خوب نیست تنها برنامه تحولی می تونه حال مردم رو کمی خوب کنه و بقیه اش هم بستگی داره به عمل تحولی..گفتید اصلا چون تحول گرایید به درد نمی خورید! یادتونه؟ الان دارید مدیریت می کنید؟؟؟ آفرین. ماشالله. چشم نخورید.. همیشه سایه خطر رو مورد استفاده قرار دادید.. همه گروه های سیاسی مون هم به همین منطق الوده شدند که می گن اگر من اینجور مدیریت نمی کردم..یادش نخیر! حتی روحانی و ظریف هم بیشتر از همه می گفتن الان اصلا نباید کالا تو ایران باشه دیگه همین که موجوده خدا رو شکر کنید نگید گرونه... یا باید الان جنگ می شد همین موافقت نامه رو ما گرفتیم خیلیه..یا اون احمدی نژاد که می رفت های و هوی سیاسی تو جهان راه می انداخت بدون اینکه تبعاتش را بفهمه ...شاید هم خوب می فهمید...بقیه هم همین بودن.. هیچ کسی یک ساختار جوانگرایی طراحی نکرد.. ای کاش دست بر می داشتید از سر ما جوونا ...
یادش بخیر از بچگی پدرم می گفت: "باباجون فقط مراقب باش یک وقت مسئول نشی... هیچ جا..هیچ وقت..." همیشه فکر می کردم آخه یعنی چی منظورش چیه؟
الان خوب می فهمم. خدایا شکرت من در هیچ جا مسئولیت نداشتم...البته سابقه مدیریتی 10ساله در مراکز علمی پژوهشی یا شرکتی داشتم الحمدالله به لطف خدا و نه گروه بازی سیاسی یا آشنا بودن با دلبران! اما این ها هم مدیریت یا مسئولیت سیاسی نبوده. خدا رو واقعا شاکرم و خدا می داند که ذره ای این مسئولیت ها برام ارزش نداره اما خدا کنه دست جون های مستقل برسه..چون خسته ام..خسته ایم... دلزده ایم.. جهان داره سرسام آور رشد می کنه.. ما هنوز گرفتار ادبیات تحریمی و جنگی هستیم. تا کجا می شه تیم حریف یا حاشیه ها رو مقصر شناخت بالاخره اگر جوان ها با وجود همین مسائل و شرایط بتونن بهتر اداره کنند عایا نباید...این روزها دلم می سوزه. برای همه...واقعا چه اندازه حادثه ها تکرار می شن و اما هیچ تغییری در هیچ رویه ای اتخاذ نمی شه! دوستان عزیزم لطفا کامنت ننویسید. من و شما که حرف دل هم را می دونیم... بهتره هیچ چی نگیم شاید من هم نباید همین درد و دل ساده را می کردم..مراقب خودتون باشید..رشد کنید.. اما چطور... نمی دونم..مثل من نباشید..شماها حداقل نا امید نشید اما چطور؟ .. نمی دونم..