
ترجمه از ویکی پدیا- در این لحظه صفحه فارسی نداشت:
لینک ویکی https://en.wikipedia.org/wiki/Great_Resignation
استعفای بزرگ، همچنین به عنوان ترک بزرگ[2][3] و تغییر سازمان بزرگ[4] [5] یک روند اقتصادی مداوم است که در آن کارکنان به طور داوطلبانه از مشاغل خود استعفا داده اند که از اوایل سال 2021 آغاز می شود.
در پی همه گیری COVID-19، از جمله مهمترین دلایل استعفا می توان به رکود دستمزدها در میان افزایش هزینه های زندگی، فرصت های محدود برای پیشرفت شغلی، محیط های کاری متخاصم، کمبود مزایا، سیاست های غیرقابل انعطاف دورکاری و نارضایتی شغلی طولانی مدت اشاره کرد.[6] بیشترین احتمال ترک شغل، کارگران مهمان نوازی، مراقبت های بهداشتی، و آموزش بوده اند.[7][8][9]
برخی از اقتصاددانان استعفای بزرگ را شبیه به اعتصاب عمومی توصیف کرده اند.[10][11][12] با این حال، مشارکت نیروی کار در برخی از مناطق بهبود یافته یا حتی از نرخ قبل از همهگیری فراتر رفته است.[13][14][15] این نشان میدهد که بسیاری از کارگران بهجای بیرون ماندن از نیروی کار برای دورههای طولانی (که میتواند از نظر مالی دشوار باشد، بهویژه در زمان تورم بالا)، به سادگی شغل خود را عوض میکنند.[8][7]
اصطلاح "استعفای بزرگ" توسط آنتونی کلوتز، استاد مدیریت در دانشکده مدیریت دانشگاه کالج لندن، در ماه می 2021، زمانی که او یک مهاجرت گسترده را پیش بینی کرد، ابداع شد.
بین دسامبر 2000، زمانی که نرخ ترک کار برای اولین بار توسط وزارت کار ایالات متحده اندازه گیری شد، و فوریه 2021، تقریباً یک سال پس از آغاز همه گیری کووید-19، نرخ استعفای ایالات متحده هرگز از 2.4٪ از کل نیروی کار در ماه فراتر نرفت. [20]
نرخ بالای ترک کار نشان دهنده اعتماد کارگران به توانایی برای دستیابی به مشاغل با درآمد بالاتر است، که معمولاً با ثبات اقتصادی بالا و نرخ بیکاری پایین همزمان است.[21][22] برعکس، در دورههای بیکاری بالا، نرخ استعفا کاهش مییابد زیرا نرخ استخدام نیز کاهش مییابد. به عنوان مثال، در طول رکود بزرگ، نرخ ترک کار در ایالات متحده از 2.0٪ به 1.3٪ کاهش یافت زیرا نرخ استخدام از 3.7٪ به 2.8٪ کاهش یافت.[20] نرخ استعفا در ایالات متحده در طول همه گیری در ابتدا از این الگو پیروی می کرد. در مارس و آوریل 2020، 13.0 و 9.3 میلیون کارگر (8.6٪ و 7.2٪) بیکار شدند و نرخ ترک متعاقباً به 1.6٪ کاهش یافت.[20] بیشتر اخراجها و استعفاها توسط زنان انجام شد که به طور نامتناسبی در صنایعی کار میکنند که بیشتر تحت تأثیر قرنطینهها قرار گرفتهاند، مانند صنایع خدماتی و مراقبت از کودکان.[21][23][24] با این حال، با ادامه بیماری همه گیر، کارگران با وجود بیکاری بالا در ابتدا شروع به ترک شغل خود کردند.[25][26]
بر اساس شاخص روند کار مایکروسافت، بیش از 40 درصد از نیروی کار جهانی در حال بررسی ترک شغل خود در سال 2021 بودند.[27] همهگیری COVID-19 به کارگران اجازه داد تا در حرفه، شرایط کاری و اهداف بلند مدت خود تجدید نظر کنند.[28][29] از آنجایی که بسیاری از محلهای کاری تلاش میکردند کارمندان خود را حضوری بیاورند، کارگران خواستار آزادی کار از راه دور در طول همهگیری COVID-19 و همچنین انعطافپذیری برنامهریزی بودند که دلیل اصلی جستجوی شغل جدید اکثریت آنها بود. این مسئله توسط Bankrate در آگوست 2021 مورد مطالعه قرار گرفت.[30] بهعلاوه، بسیاری از کارگران، بهویژه در گروههای جوانتر، به دنبال به دست آوردن تعادل کار و زندگی بهتر هستند.[31] در ایالات متحده، ارتباطات نیز به افزایش گزارش شده در استرس محل کار و فرسودگی شغلی کشیده شده است.[32][33][34] علاوه بر این، میلیون ها نفر در حال حاضر مبتلا به کووید طولانی مدت هستند. این ناتوانی می تواند توانایی یا تمایل به کار را تغییر دهد.[36] لامبرت (2022) دریافت که مفهوم تقسیمبندی بازار کار در توضیح میزان استعفا در صنایع مختلف مفید است [37] رستورانها و هتلها، صنایعی که نیاز به تعاملات حضوری دارند، بیشترین ضربه را از امواج استعفا وارد کردهاند.[38] پرداختهای به موجب COVID-19 و افزایش مزایای بیکاری به افرادی که برای بقای خود به مشاغل کمدستمزد متکی بودند، اجازه میداد در خانه بمانند، اگرچه مکانهایی که مزایای بیکاری لغو شد، در نتیجه ایجاد شغل قابلتوجهی نداشتند.[38][28][38] 39] از سوی دیگر، بسیاری از کارگرانی که از شغل خود ناراضی هستند گزارش می دهند که به دلیل موانع اقتصادی نمی توانند استعفا دهند و بسیاری از این کارگران رنگین پوست هستند.[40] سکو سیبی (Sekou Siby)، رئیس و مدیر عامل مرکز فرصتهای رستوران غیرانتفاعی ایالات متحده، اظهار داشت: «رقابت بیشتر در بین صنایع وجود دارد، بنابراین کارگران بیش از همیشه احساس قدرت میکنند، اما این بدان معنا نیست که همه میتوانند شغل فعلی خود را ترک کنند.» [40] طبق مطالعهای که توسط Adobe انجام شده است، این مهاجرت توسط Millennials(مترجم: نسل هزاره یا وای همان دهه شصتی های بیچاره خودمان:))) و Generation Z* انجام میشود که بیشتر از کار خود ناراضی هستند. بیش از نیمی از Zها گزارش دادند که قصد دارند در سال آینده به دنبال شغل جدیدی باشند.[41] هاروارد بیزینس ریویو دریافت که گروه بین 30 تا 45 سال بیشترین افزایش را در میزان استعفا داشتند.[42] طبق گفته شرکت مدیریت دارایی مرسر، اقلیت های نژادی، کارگران کم دستمزد، و کارگران خط مقدم نیز از کار خود در ایالات متحده ناراضی تر هستند.[43] یک مقاله کاری صندوق بین المللی پول توسط کارلو پیزینلی و ایپی شیباتا بر علل کاهش اشتغال در بازارهای کار ایالات متحده و بریتانیا در مقایسه با سطوح قبل از COVID-19 متمرکز شد.[44] آنها عدم تطابق شغلی (یعنی عدم تطابق بین مناطقی که مردم در آن جستجوی کار میکنند و جایی که بیشترین مشاغل خالی هستند) را به عنوان نقشی «متوسط» شناسایی کردند که نسبت به بحران مالی جهانی اهمیت کمتری داشت. تأثیر همهگیری بر زنان، که جرقهای به نام «اختیار او» را برانگیخت، حدود 16 درصد از کل کسری اشتغال ایالات متحده را تشکیل میدهد. در همین حال، نویسندگان 35 درصد را در مورد کمبود کارگران مسن تر (55 تا 74 ساله) که در بریتانیا و ایالات متحده از نیروی کار خارج می شوند، بیان کرده اند.[44] از طرف دیگر، هاروارد بیزینس ریویو گزارش داد که نرخ استعفای افراد 60 تا 70 ساله در سال 2021 در واقع کاهش یافته است (در مقایسه با نرخ های سال 2020).[42] برخی معتقدند که تنگی بازار کار به دلیل استعفای دسته جمعی کارگران یا روی آوردن به سمت خوداشتغالی نیست، بلکه به دلیل کمبود کارگران مهاجر ناشی از محدودیتهای سفر در طول همهگیری و افزایش عمومی احساسات ضد مهاجر است.[13]