واقعیت اینه که توی این سال جدید اتفاقات خوبی داره روی من میفته. یعنی پارسال که پر از تاریکی و بدی بود امسال احساس میکنم روشن تره و کم کم اون افسردگی و تنبلی که بهم چیره شد رو میخوام از بین ببرم و امسال به ایده آلی که توی ذهنمه نزدیک تر بشم.
مثلا یکیش این که من انقدر بادی ایمیجم از خودم بده که فکر میکنم یکی از دلایلی که باشگاه دوست نداشتم برم همین بود. انقدر که آخرین بار که رفتن باشگاه همه خوش هیکل بودن و مربیه هم با بیحوصلگی و عاقل اندر سفیه برخورد میکرد. ولی خب از اول امسال این ترسم رو شکستم و چون که قرنطینه هم بودیم تایم تنهایی دیگه نبود عملا. واسه همین مجبور شدم بقیه هم که خونه هستن تردمیل برم. بعد یه ماه فروردین رو هی تردمیل رفتم تا حسش برام عادی شد. حالا هم چند روزه تو خونه ورزشای دیگه هم میکنم و جلو بقیه حرکتا رو میرم و ترسی هم ندارم دیگه. واقعا همش میترسیدم بقیه ورزش کردن یا هیکلم رو مسخره کنن. چون من نوجوون بودم از طرف خانوادم هم مسخره شدم و همش یه ترسی و اضطرابی از خودم ته دلم بوده همه این سالا که دقیقا همین امسال نشستم با خودم فکر کردم و علت و ریشه اش رو پیدا کرد. خلاصه که روی این خوب پیش رفتم.
حالا هدفامم نوشتم. الان ترم 6 ارشدم داره تموم میشه و هیچ کاریش رو حتی در حد تیتر نوشتنش هم انجام ندادم و حالا از امروز میخوام محکم و قوی بشینم سرش. آخیش تونستم یه جا این استرسم رو بنویسم. چون همش مجبور بودم دربارش به بقیه دروغ بگم. دیگه روتینای زبان خوندن و روتین پوستیم هم داره خوب پیش میره.
*حالا الان برنامه کلی اینه که کالری شماری، ورزش، روتین پوستم و زبان خوندنم رو روی همین روال حفظ کنم و کار ارشد و منظم شدن خواب بهش اضافه بشه.
بریم ببینیم چی میشه.
