منتظرم.
این تنها کاریه که ازم برمیاد...
انتظار تنها چیزیه که توی تمام سالهای بعد از ازدواج بهش عادت کردم.
چه وقتی که توی ماموریتهای برون مرزی بود، چه حالا که از اولین ساعتهای روز میره و تا برگرده خونه من رو چشم انتظار نگه میداره...
میدونید؟ من هنوز هم نتونستم به این انتظار غلبه کنم، بعضی وقتها ظرفهای شسته شده رو دوباره آب میکشم، خونه رو چند باره جارو میزنم و برای چندمین بار کانالهای تلوزیون رو عوض میکنم؛ اما در هر حالی نگاهم به ساعته و منتظرم...
گفتم ساعت؟
نیم نگاهی به ساعت روی دیوار میاندازم، نزدیک اومدنش شده... بلند میشم تا چایی رو دم کنم که یهو یه صدای وحشتناک از داخل کوچه دلم رو میلرزونه، صدا دوباره تکرار میشه، یه بار دیگه...
از پنجرهی اتاق داخل کوچه رو نگاه میکنم، ماشینش وسط کوچه پارک شده و راکب موتور هنوز داره به سمت داخل ماشین شلیک میکنه...
دیگه نمیفهمم چطور چادرم رو از کنار جا نمازم برمیدارم.
دنیا تار میشه پیش چشمهام، فقط میشنوم...
مردم جیغ میزنن، موتوری گاز میده و من دارم پا میکوبم تا زودتر برسم؛ اما نمیرسم...
نمیدونم راهم دور شده یا زمان داره سر به سرم میزاره، ثانیهها برام قد صد سال میگذره...
خودم رو میرسونم به کوچه، هنوز کسی نزدیک ماشین نشده...
منتظرم یکی کمک کنه، آمبولانس خبر کنه؛ اما...
این انتظار بدجور راه گلوم رو بسته، انقدر که نمیتونم جیغ بزنم و تنها کاری که ازم برمیاد، همین انتظاره...
نویسنده:
علیرضا سکاکی