دعایی کرد برایم که انگار دنیا برایم همانجا تمام شد. وقتی بهش کیسه زباله دادم تا آشغال هایی که میخواهد ببرد در دستش راحت تر جا گیرد، با زبانی که درست تکلم نمیکرد به من گفت خدا خیلی خیرت دهد. همان موقع فهمیدم که بله جناب، شاید ماحصل 21 سال عمر من شنیدن همین یک دعا بود. البته خجالت کشیدم، یک لحظه به خودم نگاه کردم و گفتم آقا پسر، این دعا برایت زیادی بود. حالا بگذارید ادامه ماجرا را بگوییم...
بگذارید از این بگوییم که از صبح دویدیم برای برپایی مراسمی که بلاخره رسم و رسوم الکی را شکست و آبرومندانه پیش بردیمش. یا از این بگویم که 25 نفر برای یک عزیز از میان رفته چگونه دویدند و عرق ریختند. یا از این بگویم که برای قرآن خوانی مثل هافبک وسط بارسلونا قرآن پخش میکردم و آنهایی که خوانده میشد را جمع میکردم. یا از این بگویم که گوشه مسجد ایستادم و وقتی مداح از حسین (ع) گفت انقدر خجالت کشیدم که نتوانستم دوام بیارم...
آری آقای قاضی. من هرگز خوب نبودم، من در بازی گناهکاران نفر اولم، من حد و مرزم را رد کردم. من گاهی احساس کردم که میتوانم زور بگویم و مغرور شدم. ولی آقای قاضی ما هم همین تازگی ها از دست بعضی از بنده هات دلمان شکست، بدجور هم شکست. ما هم همین تازگی ها توقع داشتیم از کسانی که بهتر بود نداشتیم، ما هم در جایی به کسی امید بستیم ولی امیدمان لگدمال شد. آقای قاضی، متاسفانه یا خوشبختانه ما انسانیم.
ما پر از ایرادیم. ولی ما پر ایرادها یک روز کنار هم نشستیم و گفتیم یاعلی. ما نوه ها بعد از مراسم سالگرد بابابزرگ 2 ساعت در کافه نشستیم و حرف زدیم، نشستیم و فکر کردیم، نشستیم به لباس سیاه تنمان قسم که فقط خواستیم در این سیل بلا یه مقدار بگوییم گوربابای دنیا.
آری ما سالهاست مرده ایم، ولی گاه گاهی این میان یک شوک الکتریکی به بدن بی جانمان میرسد و ما را از مرگ حتی برای چندلحظه بیرون میکشد. و من تمام سرمایه ام همان ثانیه هاست (که کاش آن ثانیه ها بیشتر بود) ثانیه هایی که اگر نبود آن مریض روی تخت دیگر توان ادامه دادن نداشت.
ولی حالا شاید میتوانم بمیرم چون دعایی نصیبم شد که فراتر از سرمایه تمام زندگیم شده. چون کنار 7، 8 نفر از عزیزانم، دور یک میز نشستم. گفتم و شنیدم. بدون مرز بندی و انگ زدن، بدون اینکه کسی را بابت پوشش یا عقیده یا طرز نگاه به زندگی بازخواست کنم یا احساس کنم میتوانم جلویش بالا منبر برم. ما از همه چیز حرف زدیم بدون اینکه خود را بهتر بدانیم. ما حرف زدیم، ما حرف زدیم، ما حرف زدیم...
آری جناب قاضی، میدانی که آن ته مانده دلمان برای خودت بوده و هست ولی بگذار تو را تقسیم کنم با تک تک ثانیه ها، با آدمها و صد البته با دنیا. الان برای مرگ آماده ترم. فقط یه مقدار زمان بده تا بیشتر کمک کنم، بیشتر حرف بزنم و بیشتر عاشقی کنم.
بگذار لایق آن دعا باشم. آن دعا...چه بگویم؟ برای من زیادی بزرگ بود. چه کرد آن دعا با من...

مبلغ جمع آوری شد.
دمتون گرم :)