
آسمان که پلک زد ،
جلال الدین سرود :
گر از غم عشق عار داریم / پس ما به جهان چه کار داریم ؟
چشم بست که به خواب رود !
خوابی در چشمش نیامد
از هجوم طوفانی آن پلک !
بلند شد و ادامه اش را با
نور ماهتاب نوشت :
چشم تو شکار کرد جان را / ما دیده در آن شکار داریم !
و خفت !
در خواب دید چشم هایی را
که تجسم مطلقاند ،
شرح مثنویاند ،
فال حافظاند...
دید شب های سردی را
که سعدی ، در میان راه
با خودش می سرود:
به چشمانت که گر چه دوری از چشم / دل از یاد تو یک دم نیست خالی
متن از: "پوریا ولی" و من
مبلغ جمع آوری شد.
دمتون گرم :)