پیدا شدن

مقداری طولانی شد، عذرخواهم ولی پیشنهاد میکنم با موزیک بخوانید، شاید ترکیب خوبی شد.

تولد به معنای "پدید آمدن چیزی از چیز دیگر است." تعریف دومی هم دارد به معنای "پیدا شدن". مثل آن زمان هایی که از مقابل آینه ای عبور می کنیم و بعد کنجکاو می‌شیم که ببینیم چگونه بودیم و برمیگردیم یه نگاهی به خودمان می‌اندازیم. تولد هم همانگونه است. یک زمان برای دیدن خودی که در آینه "پیدا شده". احساس میکنم این تعریف، بیشتر بیانگر زیست آدمی و تولدش باشد یا لااقل برای من که اینگونه بود.
13 مرداد برای بار بیست و دوم "پیدا" شدم. جالب است، اینکه دهه دوم زندگی انقدر سریع از راه رسید و دارد پیش میرود. البته که احساسم این است که از نظر روحی خیلی پیرتر از این حرفا باشم. سفید شدن تارهای مویم آن هم در این سن شاید شاهد ترسناکی بر این واقعه باشد ولی هرچه هست، هست. کاری نمی توان کرد.
این یکسال اخیر که سعی کردم به شکل جدیدی "پیدا شوم" و خودم را در آینه برانداز کنم. خیلی چیزها را فهمیدم. فهمیدم فرار کردن خیلی اوقات اتفاق مبارکیست. فرار کنید، از مردمان و تفکراتی که تمام تلاششان به بند کشیدن اندیشه و ممانعت از سوال پرسیدن بابت جهان باشد، فرار کنید از دروغی که انقدر بیان شده که همه فکر میکنند راست است، فرار کنید از خودبرتربینی عده ای که در آینه جهان فقط خودشان را می‌بینند و هرکس که شبیه‌شان نباشد را به رسمیت نمی‌شناسند. فرار کنید از وضعیتی که تنها لنز دیداری در آنجا سیاه و سفید، بد و خوب، زشت و زیبا و تمام تضاد های صفر و صدی باشد. فرار کنید که فرار در مواقعی مقدس‌ترین کاریست که برای زندگیتان باید انجام دهید.

این مدت فهمیدم که رنج چقدر عجیب است. رنج، این سه حرف انقدر سنگین هستند که ترازوی جهان را بیش از آنچه که به نظر میرسد جا به جا میکند. آری، رنج بسیار کشیدم. رنج آینده‌ای که از هر زاویه می‌بینمش سیاه است، رنج فکر بیش از حدی که کلاف نخش شب تا صبح در سرم گره میخورد، رنج خانواده و به خصوص بابا که دغدغه بیماریش به معنای واقعی کلمه کمرم را میشکند، رنج زندگی که نمیدانم دقیقا چه از جان ما میخواهد و البته رنج مرگی که صدای پایش را در پاگرد طبقه دوم از همین حالا میشنوم. هرسال به یک شکل جدید و خاص رنج مهمان ما میشود. البته که اگر نباشد چیزی کم است و "زندگی" خیلی زندگی نیست ولی رنج است دیگر، طبیعتا ترحمی ندارد. حس و حالم را علی سنتوری بهتر میفهمد وقتی که میخواند:

تنهای بی سنگ صبور، خونه ی سرد و سوت و کور / توی شبات ستاره نیست، موندی و راه چاره نیست
اگرچه هیچکس نیومد، سری به تنهاییت نزد / اما تو کوه درد باش، طاقت بیار و مرد باش

درس بعدی آنکه فهمیدم خیلی دیگر حال جهان را ندارم. تلاش کردم مقداری بیخیال‌تر شوم یا توصیف بهتر اینکه "رها" کردن را بیاموزم. این روزها ترجیح میدهم سیگار به لب روی مبل زرد رنگ کدری که سالها از عمرش میگذرد، در مقابل جهان درحال سوختن بنشینم و تمام دغدغه ام این باشد که سیگار من زودتر میسوزد یا جهان؟ البته که من هم در آخر بین آن آتش میسوزم، ولی پُک آخر هرچه عمیق تر، بهتر.

این یکسال فهمیدم که همرنگ خیلی ها نبودن برایم مفیدتر بوده. اینکه در هر گروهی جا نگیرم، اینکه تلاش کنم تا مستقل بیندیشم، اینکه موقع تن زدن لباس ها معلوم شود سایز من چیزی موجود نیست. شاید عریان باشم و طبیعتا همین هم عیب است ولی به نظرم شرف دارد به پوشیدن لباس هایی که از فرط بد قواره بودن، "انسانی" درونشان دیده نشود. نصیحت حافظ را هر روز با خود تکرار میکنم که میگفت: "حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو..." ترجیح دادم شرافتم را (البته اگر چیزی باقی مانده باشد) صرف وجدان انسانی کنم و آن خرقه پَست را تا میتوانم از خودم دور کنم.

فهمیدم که بزرگترین معنای زندگیم را دوسال پیش آن دختر کوچولو به من داد. زمانی که شرمندگی را با بند بند جان و تن درک کردم. معنا همان شد که باید میشد: پسرجان، کاری کن که شرمندگی، لااقل دردش کمتر شود.
و سالگرد هم زاده همین بود. آری، سالگرد بهترین کار زندگیم بود. هر نفسی که در زندگی کشیدم ارزشی نداشت و ندارد الا موقعی که در مسیر آن اکسیژن خرج کردم. سالگرد، سالگرد مرگِ تازه‌ای بود که جای زندگیم را پر کرد.

درس بعد اینکه فهمیدم دوست چقدر مهم است. این را سروش صحت یکبار گفته بود و من درکی ازش نداشتم ولی این یکسال فهمیدم که چقدر درست است. نمیخواستم اسمی بیاورم ولی دلم نمیاد از شماها که این یکسال تمام رنج ها، غرها و دردهای منو به چشم دیدین و نعشم را از روی زمین جمع کردید، تشکر نکنم. خیلی خیلی ممنونم ازتون یلدای همواره شگفت انگیز، صبای بی‌نهایت پرتلاش، علیرضا(حیوان ناطق که دیگر در ویرگول نیست) داداش کوچیکه و به طرز خارق‌العاده با معرفت، سید مهدی درجه یک، منطقی و بینظیر و البته روان نویس که همواره به میزان انسان بودن و مهربان بودنش غبطه میخورم. ممنون که محمد امین قصه را که از قضا واقعا آدم خوبی نبود و نیست و به شدت هم دورو و نامرد است را بزرگ کردید، ممنون که عشق ورزیدن، انسان بودن و صرفا فقط "تلاش" برای بهتر کردن جهان را یادم دادید. ممنون که گذاشتید بار دیگر زندگی را نفس بکشم. افتخار بزرگیه که میشناسمتون. خیلی زیاد ازتون یاد می‌گیرم و بسیار دوستتون دارم.

و البته درس آخر اینکه تشکر کردن و قبول کردن اشتباه خیلی زیباست. اینبار از همه شما تشکر میکنم که این متن رو تا اینجا خوندید. سپاس از اینکه در این یکسالی که گذشت من نادانِ بی‌عقل و بسیار عجول را تحمل کردید. باعث افتخاره نوشتن، خوانده شدن و شنیدن صدای کامنت های گاه و بی‌گاه. و البته عذرخواهم از همه‌تان اگر جایی حرف یا جمله ای گفتم که ازم دلخور شدید. ممکن است ناخواسته حرفی زده باشم و ممکن هم هست از قصد بوده باشد، من بابتش همینجا عذرخواهم و امیدوارم حلال کنید. شرمندم اگر من اونقدرها که باید آدم سالمی نبودم.
خلاصه اینکه تمام شد، شمع 21 را فوت میکنم به نیت اینکه بسوزد این محمد امین. بسوزد و مرگ تازه ای را زندگی کند. به قول شاعری:

امضا نکرده بودیم که بیاييم
به جبر آمدیم
و می‌رویم به اختیار،
که این جبر
و این قبر
قبای ما نیست...

اگر خدا خواست شاید توانستم امسال "آدم‌تر" شوم. آرزوی سختی کردم، چندان تحمل آدم بودن را ندارم ولی شاید به امتحانش بیارزد. خدا را چه دیدید، شاید حتی توانستم ریحانه را از نزدیک ببینم و در حد توانم کاری کنم که شرمندگی، لااقل دردش کمتر شود...

اگر برایتان سوال است که ریحانه کیست این ویدئو میتواند کمک کند:

حسن ختام پایان یکسال زندگی آنکه بعد از 4 سال دوری، شب جمعه به تنهایی در حرم امام رئوف مهمان چندساعته شدم و انقدر سفت بغلش کردم که حس کردم یادم رفت بود که چقدر برایم عزیز بوده. ممنون که دعوتمان کردی. قبول دارم، آنجا جای آدم حسابی هاست، حقمان بود نباشیم ولی باز دم معرفتتان گرم که بهترین کادوی تولدم زندگیم را به من هدیه دادید. تجربه این ۸ ساعت حضور مطلق در بهشت، آنقدر شگفت‌انگیز و بینظیر بود که بعید میدانم بتوان وصفش کرد. من بهشت را دیدم، نوشیدم و زیر آسمان گرگ و میشش دراز کشیدم. خوشبختی بیش از این...؟
یاد شعر حسین جنتی بخیر که دوسال بود حفظش کرده بودم که دقیقا در همین موقعیت برایت بخوانم که بلاخره قسمت شد که روبه روی گنبدت، در آن شب تولد برایت زمزمه‌اش کنم:

از وحشت تنهاکش تهران به خراسان / گشتیم پناهنده هراسان به خراسان

سالگرد(8) و (9) هم تقریبا تکمیل شده. سالگرد(8) را همین جمعه شب در حرم واریز کردم، سالگرد(9) هم مقداری هماهنگی لازم دارد ولی آن هم تقریبا همه چیزش آماده است. باشد که این دو مورد اسباب خیر و برکت باشد. خیلی ممنون از رحمت و وجود پاکتان. تصاویر کامل به دستم برسد مثل رسوم قبل در یک پست جدا تقدیم میکنم.
ارادتمندم.

هزینه جمع آوری شد.
دمتون گرم