
موزیک همراه متن فراموش نشود...
وسط شهر سرم را بالا می آورم و دنیا را مرور میکنم. به آغازش، به پایانش، به داستان آدم های درونش، به آسفالت های کهنه خیابانهایش، به دیوارهای پوسیده و آجری که هنوز بوی چهل سال پیش را می دهند. خیلی عجیب است. اینکه در دنیای پر از داستان زندگی کنیم. جالبتر اینکه در عین اینکه خودمان یک خواننده بی دفاع هستیم، نویسنده کوچکی هم در دفتر دنیاییم و مشغول خط خطی کردن اوراق.
سرم را می چرخانم بین خیابان ها. آدم های می آیند و می روند. ماشین ها پشت چراغ ایستاده اند. درختان ولیعصر دود ماشین می خورند و هوا پس می دهند. به درختان پیرتر نگاه میکنم. بزرگترند ولی خمیده تر. ریه هایشان دیگر تاب ندارد، انگار عمریست سیگار کشیده اند. ولی خوبیش این است غرور ندارند. انگار دود، مزه تلخ دنیا را بهشان چشانده.
دوباره سر را می چرخانم. تصور میکنم اگر دریا به شهر می آمد چه میشد؟ اگر همه مان کشتی های آن بودیم؟ می بینم دنیایی را که غرق میشود درون آبی که اسمش زندگیست. و چیست آن زندگی که برایش تقلا نکنیم؟ دست و پا نزنیم و غرق شویم؟ زندگی را باید غرق شد. باید به عمق رفت. آنقدر پایین که سیاهی اطراف روشن ترین چراغ ما باشد.
من غرق شده دریای مویت بودم. من غرق شده سیاهی دریایی بودم که وستعش به اندازه عمقش و عمقش به اندازه وسعتش درازا داشت. بی پایان، بی زمان و بی انتها.
خودت خوب میدانی قلبم مثل تُنگ ماهی بود. از آنها که در آن ماهی بیچاره بخاطر کمبود فضا، فقط دست و پا میزند. کوچک و تَنگ. ولی قلب من عمیق تر از همه دنیایم بود.آن تُنگ کوچک، دریایی در درونش داشت ولی یادگرفته بود ادعا نکند، غرور نداشته باشد. مثل درختان ولیعصر خسته بود ولی هنوز زنده.
قلبم الان ماهی ست در درون تُنگ، که از فرط نبود فضا، دست از تقلا کشیده، سیگاری روشن کرده و به دود آن خیره شده و با خود می گوید:
پس من چرا غرق بودم، تهران که دریا نداره...