
بچه ها جور من رو کشیدن تو نوشتن سفرنامه. من بنویسم فقط سرتون رو درد میارم. ولی اومدم اینجا مثل همیشه، یه مقدار حرف بزنم و تقسیم لذت کنم، اومدم یه مقدار از این بگویم که گاهی توی شلوغی دنیا، در دنیای پر از آدمهای مرده و الکی، میشه با ۳، ۴ نفر دوست شد که به معنای واقعی انسان باشند. رنجت را درک کنند، گاه گاهی به حماقت هایت بخندند، غر زدنهایت برایشان مهم باشد، حال بدت را خوب کنند، قلبت را بفهمند و تو هم اون وسط بفهمی ارزش زیستن در همین حد، کفایت میکند. مگر ما چه خواستیم از دنیا؟ همین زیست در کنار انسانهای واقعی برایم ارزشش از همهچیز بیشتر است.
پس ای جماعتی که چندماه است از دور میشناسمتان، و در همین چندماه برایم مثل یک خانواده شدهاید، مچکرم که یک روز تحملم کردید، متاسفانه باید بیشتر تحملم کنید :)
به رسم پست هایم که معمولا آخر متن شعر میگذارم اینجا هم میگذارم برایتان از جناب سعدی:
هر دم که در حضور عزیزی برآوری / دریاب کز حیات جهان حاصل ،آن دمست