عموما یه روزایی که حال ندارم میرم رو نیمکت پارک می شینم، آدما رو نگاه میکنم. بچه هایی که میدوئن اینور و اونور، خانواده هایی که زیرانداز انداختن و نشستن کنار هم، دختر و پسری که روی نیمکت نشستن و الکی قربون صدقه هم میرن.
سعی میکنم روابط این آدما با جهانشون رو کشف کنم، بفهمم به چی فکر میکنن؟ گذشتشون چه شکلی بوده؟ برای آینده چیزی تو ذهنشون هست، یا آیا الان خوشبختن؟
گاهی انقدر غرق این چیزها میشم که یدفعه می بینم یکساعته فقط نشستم و دارم فکر میکنم. تازه بعدش به بچگیم و خودم فکر میکنم، به این فکر میکنم چی بودم، چی هستم و چی خواهم شد...
شاید من عقلم کمه، شاید ایمانم کمه، شاید شعورم کمه (که البته مقداری از همشون هست) ولی گاهی دلم میخواد بدجور سرت غر بزنم خدا، خیلی زیاد. البته خودت که میدونی مثل سگ پشیمون میشم بعدش ولی خب آدمم، درک کن منو :)))
همه اون آدمهای توی پارک، تو رو دارن. بعضی هاشون میدونن، بعضی ها نمیدونن. بعضی ها میدونن و تلاش میکنن که خودشون رو به اون راه بزنن، بعضی ها هم نمیدونن ولی ته دلشون قرصه که هستی.
منم جز همونام که نمیدونن، چون آدمی که بدونه هرگز مثل من نمیشه.
من خیلی نمیدونم از تو. من انقدر ابلهم که غر کم کاریه خودم رو به تو میزنم، ولی خب تو از زیر و بم ما خبر داری، حتی بیشتر از خود ما.
برای اینکه دلت رو بدست بیارم اینو میگم، یادته یه شب ماه محرم خیره شده بودم به پرچم دم هیئت و آروم آروم یه گوشه گریه کردم؟ یادته اون رقص پرچم و باد رو؟ یادته وسط کرونا بود و با دو سه تا ماسک اونجا وایستاده بودم چون دلم گرفته بود؟ یادته چقدر بیچاره بودم؟
دلم خیلی برای اون لحظه تنگ شده. دلم برای بیچاره ی تو شدن تنگ شده. اون موقع من هیچکس نبودم، هیچ بودم توی جهان تو و حسین (ع)...
خواستم فقط بگم بذار همون هیچ بمونم، که هیچِ حسین، ده هیچ از بقیه جلوتره...
