
عطار در تذکره الاولیاء نقل میکنه :
ابو حنیفه روزی می گذشت کودکی را دید که در گل بمانده.
گفت: گوش دار تا نیفتی
گفت: افتادن من سهل است، اگر بیفتم تنها باشم.
امّا تو گوش دار، که اگر پای تو بلغزد؛ همۀ مسلمانان که از پس تو آیند بلغزند!
حال که چه ؟
که بواسطه ی داشتن چشم ، و دیدن مدعیانی که دوستدار خدا هستند ! خدا را نه بشناسی و نه ببینی ! بلکه دل بسپاری به ذات خودش ، تا خودش جواب دلت دهد !
میداند ، میشنود ، میبیند !
هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی / که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی
ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق / نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی
متن از: پوریا ولی
شعر از: جناب حافظ