
یک جایی لابه لای این خط و نیمخطهایی که هر روز جلوی چشممان میآید و رد میشویم، نمیدانم کدام شیر پاک خوردهای نوشته بود این کوتاهی سالهای قمری زندگیمان را قشنگ کرده است، حالا محرم را در همه فصلها تجربه کردهایم... راستش این حرف نباید اینقدر درگیرم میکرد اما به خودم که آمد ظهر عاشورا به جای مقتل شنیدن زیر آفتاب نشسته بودم و به این همین حرف فکر میکردم، پا روی غریزه گذاشته بودم و از زیر آفتاب فصل خرماپزون به دو قدم آن طرفتر و سایه حاضر و آماده بغل دستم نمیرفتم...
میبینی حسین؟ از کوچکترین محرمی که خاطرم هست، شبهای فروردین مسجد محمدی اهواز، چندسال بعدترش که عاشورا خورد به نوروز و لباس عید مشکی خریدیم، آن سردسالی بیتکرار که وسط تلاقی محرم و امتحانات مدرسه یک گوله برف فرستادی تا تعطیل شویم تا دیگ عزایت در زمهریر تهران بجوشد، یا مهر سالی که عاشورایت را برای بیست و یکم تنظیم کردی تا عاشورای قمری مصادف عاشورای شمسی شود، آن ۲سالی که همسایه مرگ بودیم و داشتیم میمردیم و عزایت سهم هندزفری و خلوتمان شد، امسال که هوا گرم بود... میبینی حسین؟ آنقدر سن و سالمان ریز ریز بزرگ شد که با همه هواها هواخواهت باشیم، با همه فصلها تجربهات کنیم، خاطرخواهیات شرط خطر کردنمان شود، میبینی شلوغی دنیا نمیگیردمان چون شلوغی خانهات را دیدهایم، تنهایی و انزوا زمینمان نمیزند چون بهترین گریههایمان در خلوتترین میهمانیهایت بوده...
میبینی حسین؟ آنقدر در زمان و مکانمان تکثیر شدهای که بدون تو نه یادی میماند و نه یادگاری، تهنشین میشود عمرمان، میخشکد آرزوهایمان، غریبه میشوند دوستانمان، قفل میخورد به گنجه داشتههایمان، آفت میزند به ثمرمان، نیست میشود هستمان، مای بدون تو دیگر این من نمیشود...
میبینی حسین؟ عزیزمان که میمرد برای تو گریه میکردیم، عزیزی بهمان میرسید اسم تو و کس و کارت را رویش میگذاشتیم، با خدا تعارفمان میگرفت با تو حرف میزدیم، دلمان میگرفت میگفتیم یاحسین... جایی که میترسیدیم، ته دلمان که خالی میشد، دنبال ناممکنی بین ممکنها بودیم، دروغ چرا؟ دیگر نمیگفتیم یاحسین، میگفتیم یاابوالفضل...
میبینی حسین؟ یک جاهایی زبانم لال شبیهات شدهایم، ما هم مثل تو دلمان به عباس گرم است!
أمّا القلوبُ المنكسرة، العباسُ كفيلُها…
و اما قلبهای شکسته؛ عباس ضامن و سرپرست آنهاست…
متن از: صادق فرامرزی