
بعد دوماه دوری(به دلایل واضح) تصمیم گرفت چرت ترین نوشته ممکنه رو بنویسم حداقل شاید فشار رو از مغزم کم کنم یه خرده خالی بشم :)
حرف سیاسی نمیزنم. نه اینکه سیاسی نباشم، مجبورم باشم ولی ترجیح میدهم دیدگاهم رو برای خودم نگهدارم هرچند که توی استوریهای اینستا قضیه فرق میکنه :) ولی خب منصف باشیم باید بگم که 2 ماه تمام رنج کشیدیم(برای من این رقم حدود 4 ماهه بخاطر فوت یکی از عزیزانم و دلایل احساسی دیگر) و فکرمیکنم چیزی که هست اینکه آینده مبهم و عجیبه. حرفی نیست، بلاخره زندگی همینه، تنها کاری که میشه کرد اینکه قوی ماند.
دیروز باختیم. شیش دو. به شخصه خوشحال نبودم. من حماقت بازیکن ها و حکومت رو هرگز به نام تیم ملی گره نمیزنم، از نگاه من اینها متفاوتند(نظر شما هم قابل احترامه) باختیم، بد هم باختیم ولی هرگز فکرنمیکردم روی پنالتی تیمی که 6 تا عقبه انقدر خوشحال بشم.
این روزها بیحد و اندازه تلاش میکنم برای آینده. هدفی که مشخص کردم برای خودم خیلی بزرگه و واقعا کمر بستم که آماده بشم برای له شدن زیر بارش. و چقدر خوشحالم که اگر قرار اعصابم هم خرد بشه(که میشه) لااقل برای چیزی خرد بشه که ارزشش رو داشته باشه. مارک منسن تو کتابش میگه:
"همینکه ما میتونیم بین دغدغههامون حق انتخاب داشته باشیم، یعنی زندهایم" عمیقا این جمله رو باور دارم.
حتما این کتاب را بخوانید
زیادی کتاب خوبیه. از اونایی که هرکسی یه بار توی زندگیش باید بخونتش

خودم شخصا درحال خوندن بیگانه آلبرکامو هستم و پوچی مطلق رو دارم لمس میکنم داخل کتاب:)
آلبوم "ابراهیم" محسن چاووشی رو حتما گوش بدید. زمین گیر میکند آدم را...
حسن ختام هم از جناب سعدی:
من اگر نظر حرام است بسی گناه دارم
چه کنم نمیتوانم که نظر نگاه دارم...