بعضی وقت ها توی زندگی هست که آدم به خودش میگه که: "عجب لحظه ای." دلش میخواد همیشه تو اون موقعیت، تو اون حال تا بی نهایت ترین شکل ممکن بمونه. روایت اون روزی که این عکس رو از شما دو نفر گرفتم هم همین بود. همه چیز به معنای واقعی کلمه "خوش ریتم ترین" حالت زندگی بود. یه سفر کوچیک به نزدیکیهای چالوس همراه با خانواده عمو. هنوز ویدئوی سر خوردن و دست و پا زدنم از بالای کوتاه تا پایینش موجوده و هربار می بینم ته دلم میگم: "پسر این فوق العاده ترین لحظاتی بود که میتونستم تجربه کنم" و از خدا چه پنهون همه زورم رو هم زدم، نفس به نفس اون لحظات رو لمس کنم تا یادم نره چه کیفی کردم.
این عکس هم بخشی از همون جهانی بود که درونش زیست کردم. یه فلش دوربین و ثبت لحظه ای که با دیدنش انقدر کیف میکنم که حد نداره. همش میگم خدا خیلی زیاد منو دوست داشت که شدید پدر و مادرم. عجب فرشته هایی. رفیق های صمیمی من. انقدر رفیق، که هر از گاهی وقتی به دوستانم میگم اگر روزی سیگار هم بکشم با بابام دوتایی میکشیم همشون تعجب میکنن.
با دیدن این عکسه همش جلو چشمم رژه میره چه برکتی بودید و هستید. آن انگشتر طلای دست مامان که بهم گفت برای عروسش کنار گذاشته، آن "علی علی مولا" گفتن های بابا جای لالایی وقتی بچه بودم، آن دعای نور که وقتی تب داشتم بالا سرم میخواندند، آن فوتبال یاد دادن های توی پارکینگ، آن شیرکاکائو با کیک های بعد از تمرین فوتبال، آن موقعی که امتحان 20 میشدم و بلند جلو چشمتان داد میزدم، آن موقعی که به عنوان یه بچه کوچیک لاغر وسط فوتسال همه رو می پیچوندم و شما اون بالا کیف میکردی، آن موقعی که سرم به لبه در ماشین خورد و کامل شکست، آن موقعی که بابابزرگ رفت و مادر جلو چشمم خرد شد، آن موقعی که با حال بد رسیدم خونه و بغلت کردم و از ته دل گفتم بابا، میشه یه دل سیر بغلت گریه کنم؟ و بعد سفت بغلم کردی و گفتی چرا؟ من که مخلصتم...، آن موقعی که با ماشین تصادف کردم و بهم گفتید فدا سرت، و همه و همه این تجربه بزرگی که کلمه کم دارم وصفش کنم.
ممنونم برای تمام این زندگی، چیزی کم ندیدم و چیز دیگری هم نمیخوام. اتفاقا روی کاغذ حسابی کنیم من زیادتر از چیزی که حقم بود ازتون عشق گرفتم. من زندگی رو تجربه کردم که هزاربار دیگه هم حاضرم زندگیش کنم. من فقط شرمندم که چرا نتونستم جبران کنم، شرمندم که عصای دست خوبی نبودم، شرمندم که بابت این مریضیِ بابا، من ناتوانم که کاری کنم، شرمندم که همهی زورم این بود که پاشم برم مشهد و به امام رضا رو بزنم. هیچکس نفهمید چی کشیدم و چی میکشم وقتی نمازت نشسته شد، وقتی سه طبقه پله رو که تو 2، 3 دقیقه می اومدی حالا 5، 6 دقیقه طول میکشه بیای، هیچکس نفهمید چه رنجی داره نظارهگر بودن...
متنم نمیدانم غمگین شد یا نه ولی زندگی همیشه همینه. اینو همین فرشته ها یادم دادن. بهم یاد دادن که بالا پایین زندگی همینه، سخت میشه، گاه گاهی دردناک میشه، مواقعی زجرآور و خب گاهی اوقات هم انقدر فوقالعاده میشه که حتی با دیدن عکس اون لحظه ها حیرت زده میشی از شگفت انگیز بودن زندگی.
ممنون که پدر و مادر منید، نفس های منید، دم و بازدم منید. محمد امین هرچه زیبایی دید از دستان شما دید. شکر که انقدر تو زندگی ماچ و بغلتون کردم که هیچوقت حسرتش رو نمیخورم. بیش باد زندگی بر شما قشنگهای من. داشتم فکر میکردم بهترین آرزو از طرف پسری که خیلی شرمنده شماست چیه، دقیقا چی بگه که لااقل در حد یه اپسیلون بتونه جبران تموم فداکاری های شما رو بکنه. نزدیکترین و خوشگلترین چیزی که به ذهنم رسید این بود که از عمق قلبم و روحم بگم: چیزی بیشتر از جان، فدایتان...

پ.ن: این سفر کوچک یکی دوتا عکس دیگر هم دارد که فقط به آدم هایی خاصی نشان دادم. بماند بین خودم و آن خاصها :)
پ.ن2: خیلی وقت بود دلم میخواست من باب پدر و مادر بنویسم که ویرگول بهونهای خوبی بهم داد که این پست تکمیل بشه و بلاخره منتشر بشه.
هزینه جمع آوری شد.
دمتون گرم