
این چند ویدئو را این روزها زیاد مرور کردم و دیدمشان.
باید بگویم این ایران است. با همه تکثر و مردمش. با همه جنگ ها و دعواهایش. این ها همان کسانی هستند که یادگرفتنه اند به زندگی در عین سختی و دردش لبخند بزنند. همان هایی که برای دختر دستفروش توی پاساژ تولد می گیرند، همان هایی که سازها را کنار خیابان پهن می کنند و می نوازند، همان هایی که با شلوارک، هودی و یک سیگار در دست می رقصند.
می توانیم دُگم باشیم و بگوییم که "چرا خانوم ها باید ساز بزنند؟ یا چرا حجابشان درست نیست؟ چه معنی دارد چندتا پسر برای یک دختر تولد بگیرند؟ یا چرا یه پسر باید با شلوارک میان جمع برقصد؟"
هیچوقت انقدر صریح حرف نمی زنم ولی خواهش میکنم آن دُگماتیسم مضخرف را برای حداقل 5 دقیقه بندازیدش توی سطل آشغال، شاید شما هم توانستید زیبایی را این میان پیدا کنید.
شاید توانستید میان نُت های سنتور شور عشق را پیدا کنید، شاید توانستید پیرمرد کت قرمزی که آن میان میرقصد را به رسمیت بشناسید و ذوق کنید، شاید توانستید دختری را که وقتی میخواهد شمع را فوت کند، بغض می کند و اشک هایش را پاک میکند، بفهمید. این بغض و اشک خیلی حرف دارند...
یکبار در پُستی نوشتم که انسان نمی داند برقصد یا گریه کند. این تصاویر هم، گواهی همان را می دهند. گریه می کنیم و می رقصیم برای سرنوشت نامعلوم مان، برای دنیای سیاهمان. این رقص برای این است که به زندگی نشان دهیم هنوز سرپاییم. آری، این زیست انسان هایی ست که تلاششان این است که در میان مشت هایی که چپ و راست از زندگی میخورند شاد باشند. شاد که نه، ولی لااقل زنده باشند. این آخرین تلاش ها برای پیدا کردن زندگی گمشده است. اسم اینها را هرچه میخواهید بگذارید، ولی برای من شور زندگیست.
از بغض آن دختر خُرد میشوم و به کسانی که برایش تولد گرفتن غبطه میخورم. از صدای سازهای آن دخترها کنار خیابان مست میشوم و از رقصیدن آن جماعت وسط پارک روح و روانم شاد میشود. من هم مثل همان پسر هودی پوش و سیگار به لب آن وسط هستم. سیگار برای تراژدی، رقص برای زندگی..
پ.ن: موسیقی این پست باشد همان شاهکاری که آن دخترها کنار خیابان خلق کردند.
پ.ن: دست بوسم بابت کمک هاتون برای خیریه. باعث افتخاره وجود همه شماها. مرسی که معنا می بخشید به دنیا :)
پ.ن: مـیخانه بنا کردیم. دوست داشتید تشریف بیارید به صرف شعر و موسیقی: https://t.me/mey_khne
مبلغ جمع آوری شد.
دمتون گرم :)