

. و ما قهرمان شدیم :)
توضیح اضافهای نداره خدایی، چسبید و حال داد واقعا. خیلی وقت بود برای بازیهای داخلی انقدر هیجان و حس و حال نداشتم
. تقریبا دو هفتهای میشه اضطراب هام برگشته. بعد از حدود سه سال. صبح چشم که باز میکنم انگار درحالت سکته چشم باز میکنم و یه ده دقیقهای باید راه برم تا سیستم بدنم لود بشه. و الان که دارم مینویسم تقریبا فکر کنم مریض شدم.
دلایل رو هم میدونم، از هر طیف و دستهبندی دلیل دارم ولی واقعیت اینه راهکاری جز صبر و تلاش های کوچیک و مستمر نداره، و مجبورم دندون رو جیگر بذارم هرچند که پیش یه مشاور وقت گرفتم برای هفته بعد، ببینیم چی میشه. فکر کنم اینکه بتونم بدون سانسور دغدغههام رو بریزم رو گود بتونه حالم رو بهتر کنه. ولی سخته واقعا، فکر نمیکنم در هیچ دورهای از زندگی انقدر فشار رو تحمل کرده باشم و تنها دلیلی که الان اینجا نشستم و جا نزدم دستاوردهای کوچیکی بوده که این چندوقت بدست آوردم.
. باید سفر برم. یه پلن نسبتا محو و گنگ برای تابستون دارم، اگر شرایط محیا بشه خواهم رفت :)
. دوتا از سریال های محبوبم در فاصله یه روز تموم شدن (barry و ted lasso) و سگ سیاه افسردگی در کنار اضطرابم به استقبالم اومدن. واقعا همه چیز عالیه و من چقدر خوشبختم.
. از کتاب بخوام بگم: مشغول کتاب "چرایی خود را پیدا کنید" هستم و جالبه روشش نیاز به دو نفر داره، یعنی یکی که بشینه بهت کمک کنه و همراهیت کنه با این شرط که اون شخص خیلی نشناسه تو رو تا توی قضاوتش تاثیر نذاره ولی در عین حال بهت اهمیت بده و بخواد کمکت کنه. اصلا داریم همچین حالتی؟؟؟ :)
در کنار این کتاب "روح خردمند" رو دارم میخونم. یه کتاب جمع و جور و حال خوب کن و جذاب از دیدگاه ویکتور فرانکل عزیز که ارادت خاصی بهش دارم. کسی که مکتب معنادرمانی رو تاسیس کرده. خیلی کتاب خوبیه، دوست داشتید بخونید.
کتاب " اثر مرکب" هم بلافاصله بعد از روح خردمند شروع خواهم کرد :)


. از مزایای داشتن مامانی که معلم باشه اینه که یکی شاگردهاش براش دیوان حافظ بیاره (از اون خوشگلها که خیلی گرونه) و بعد تو رو هوا قاپ بزنی و بذاری تو کتابخونهات :)

. سه شنبه شب از بیرون که اومدم بابام رو بغل کردم و بهش میگم میشه یه روز بغلت گریه کنم؟ بعد برگشت محکم بغلم کرد و گفت خیلی مردی. منم بهش گفتم نوکرتم :)
همین چندثانیه دستاورد تمام زندگیه منه، هرچیزی که هستم و من رو تشکیل میده همینه، ولا غیر :)
. و تربت کربلا رسیده دستم. آرزوم بود تربت داشته باشم و حالا دارم و نمیدونید چه حالی میده نگاهش کنی و گریه کنی. خیییلی حال میده :)
. بیو ویرگول رو عوض کردم، صرفا جهت اطلاع :)
. و حسن ختام از جناب سعدی:
عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم / دوست در خانه و ما گرد جهان گردیدیم
خود سراپرده قدرش ز مکان بیرون بود / آن که ما در طلبش جمله مکان گردیدیم
همچو بلبل همه شب نعره زنان تا خورشید / روی بنمود چو خفاش نهان گردیدیم
گفته بودیم به خوبان که نباید نگریست / دل ببردند و ضرورت نگران گردیدیم
صفت یوسف نادیده بیان میکردند / با میان آمد و بی نام و نشان گردیدیم
رفته بودیم به خلوت که دگر می نخوریم / ساقیا باده بده کز سر آن گردیدیم
تا همه شهر بیایند و ببینند که ما / پیر بودیم و دگرباره جوان گردیدیم
سعدیا لشکر خوبان به شکار دل ما / گو میایید که ما صید فلان گردیدیم