بدون توضیح اضافه بریم سر متن :)
. پرسپولیس همچنان می‌برد و ما خوشحالتر می‌شویم. شخصا دوست دارم این هیجانه تا آخرین بازی باقی بمونه و بعد بازی آخر با برد قهرمان بشیم :)
. عصیان را شروع کردیم، ببینیم خدا چه میخواهد. 30، 40 صفحه اول توصیفات جذابی رو از فضای جنگ ارائه داده. نقدهای تند و تیزش به دولت هم که دیگه نگم...
کتاب پیاده روی در زمانه هیاهو هم همچنان مونده، اگر خدا بخواد آخراشه دیگه. اونم خیلی زیاد دوست داشتنی بود و همچنان هست :)
. نمایشگاه کتاب بلاخره شروع شد. خدا بخواد بریم یه سیب زمینی بخوریم حداقل، مگه نه علیرضا؟ :)
. هیچوقت انقدر به صدای اذان دقت نکرده بودم. اونم وقتی بیرون باشید و مسجد شروع کنه به اذان گفتن. سمفونی بینظیری داره. به تعبیری بگوییم، عشــــق محض.
. تو زندگیم به اندازه این دو یک هفته سردرگم نبودم. یه تصمیماتی باید بگیرم که براشون هیجان دارم و در عین حال نگرانم. کارم شد هر روز ویس گرفتن از تشریح وضعیت شاید ذهنم شفاف‌تر بشه. فقط در همین حد بگم که تغییر رشته هم در دستور کار هست.
. بعد از سه چهار سال برگشتم به ژانر وحشت و قسمت اول From رو دانلود کردم. تعریف ها که خوب بود. ببینیم چی میشه.
. از موزیک صحبت نمی‌کنم. فکر کنم به اندازه کافی به سلیقه و اعتیاد من آشنا باشین ولی یدونه براتون میذارم روی همین پست. پلی کنید و 4 دقیقه لذت ناب رو تجربه کنید :)
. یه مقاله‌ای خوندم، این تیکه‌اش به نظرم خیلی خوب بود:
می‌توان عمیقاً و به تاریک‌ترین شکلْ بدبین بود، می‌توان خویشتن را در چنگال سرد و سخت نومیدی یافت، و بااین‌حال این احتمال را کنار نگذاشت که شاید هنوز چیز بهتری در کار باشد (و این صرفاً می‌تواند یک احتمال باشد). این از آن جنس امیدهاست که قیمتی گزاف برایش پرداخت شده، ساده به چنگ نیامده، بلکه نگاهی آمیخته به درد آن را بر روح ما حک کرده است، نگاهی که شاید صرفاً تأیید همۀ رنجی است که زندگی می‌تواند داشته باشد و دارد. اگر چیزی از بدبین‌ها آموخته باشم همین است: با چشمانی پر از ظلمت هنوز هم این گشودگیِ تکان‌دهندۀ غریب می‌تواند وجود داشته باشد، همچون دری که در حد شکافی کوچک باز شده تا راه ورود خوبی‌ها به زندگی باشد. چون هیچ‌چیز مطمئنی در کار نیست، آینده نیز چنین است، و بنابراین همیشه امکان تغییر به‌سمت بهترشدن و البته بدترشدن وجود دارد.
. و حسن ختام بگیم از فاضل نظری:
نمی‌داند دل تنها میان جمع هم تنهاست / مرا افکنده در تنگی که نام دیگرش دریاست
تو از کی عاشقی؟ این پرسش آیینه بود از من / خودش از گریه‌ام فهمید مدت‌هاست مدت‌هاست
به جای دیدن روی تو در«خود»خیره‌ایم ای عشق! / اگر آه تو در آیینه پیدا نیست عیب از ماست
جهان بی عشق چیزی نیست جز تکرار یک تکرار / اگر جایی به حال خویش باید گریه کرد اینجاست
من این تکرار را چون سیلی امواج بر ساحل / تحمل می‌کنم هر چند جانکاه است و جانفرساست
در این فکرم که در پایان این تکرار پی در پی / اگر جایی برای مرگ باشد! زندگی زیباست...
