یه کپی یا تقلید (مختارید هر اسمی روش بذارید) ناشیانه از روزنوشته های محمدرضا شعبانعلی و علی بحرینی. درواقع حس نوشتن این دو نفر باعث شد منم سعی کنم هر از چندگاهی بنویسم، اگه اومدید بخونید باید بدونید که خیلی کم (خیلی خیلی کم)پیش میاد از نوشته های من چیزی یاد بگیرید، اینا رو هم بیشتر برای یادآوری به خودم مینویسم که بفهمم مسیر حرکتم به چه شکله، در نتیجه اگه برای یادگرفتن اینجایید پیشنهاد میکنم این مقاله رو بخونید، بی‌نهایت مفیدتر متن منه:)
هیچ دردی بزرگتر از بلاتکلیفی و ناامیدی سراغ ندارم. عشق بلاتکلیف، چیزی که به نظرم میشه به عنوان شکنجه روی زندانی ها پیاده‌اش کرد و جوابگو هم خواهد بود. بلاتکلفی در حالت عادی هم بی نهایت دردناکه، حالا شما حساب کن با چیزی به نام عشق قاطی بشه. حقیقتا فکرنکنم بتونم با کلمه بیانش کنم، نه عشق و نه درد عشق رو. راه حلش رو میگن صبوری؛ ولی کسی که میخواد صبوری کنه، هیچ وقت عاشق نمیشه. صبر در مواجه با عشق کاری نمیتونه بکنه. عشق چیزی فراتره از همه چیزه. کاش میشد کاری کرد فراموش کرد، کاش میشد کاری کرد حداقل دردش کمتر باشه. ولی نیست، و هیچ وقت نمیشه کاری کرد. فقط باید دردکشید و ادامه داد. راه رفت و دردکشید، فکرکنم خاصیت عشق درده. دردی که آرزو میکنی نباشه و وقتی نیست، میگی چرا نیست :)
حقیقتا بخش اول کامل نیست. ادامه داره ولی شرایط هنوز مقدور نیست که بشه نوشت. هرموقع خیالم بابت مسائل راحت شد تکمیلش میکنم:)
قصد کردم شریعتی بخوانم:) بحث درمورد شریعتی بسیاره. بعضی ها ازش بت ساختن، بعضی ها حتی آدم هم حسابش نمیکنن ولی از اونجایی که یه دغدغه بزرگ دارم حس میکنم شریعتی شروع خوبی باشه برای جواب های من. الان دیدگاهم مثبته بهش، ممکنه 10 روز دیگه، 10 ماه دیگه یا 10 سال دیگه ازش بدم بیاد و هیچی رو ازش قبول نکنم ولی حس میکنم تا نخونم هیچی معلوم نخواهد شد، پس میخونیم ببینیم چی میشه:)
بهترین تصمیم تابستون، قطعا شروع غزلیات سعدی بود. حس میکنم هرکی عاشق بشه یا چیزی نزدیک به عشق رو تجربه کنه یه حس دیگه به شعر پیدا میکنه. من از سعدی خونده بودم ولی هیچ وقت انقدر برام واضح و جذاب نبوده. خوشحالم دارم میخونم همچنان. گهگاهی حافظ هم خواندم ولی فعلا گذاشتم سعدی رو تموم کنم بعد برم سراغ حافظ و مولانا. واقعا درس زندگین. یکی از دلایلی که باعث میشه به ایرانی بودم افتخار کنم، وجود همچین انسان های عجیب و غریبیه. تو رو خدا بخونید ازشون اگه نخوندید:)
کاش بیشتر بنویسم ولی از اونجایی که میدونم که خیلی نمیدونم؛ جرئت نوشتن پیدا نمیکنم. اظهار نظر درمورد هرچیزی، به نظرم نیازمند یه دانش نسبیه که میدونم اون رو ندارم در نتیجه خیلی وقت ها از نوشتن ترسیدم و ننوشتم. میدونم اگه بنویسم نتیجه‌اش میشه چیزی شبیه توییتر: منطقه بی‌تمدن انسان‌ها.
برای حسن ختام هم گفتم با یه شعر از سعدی تموم کنیم همه راضی تر باشن، هرچند همین که تا انتهای این متن خوندین برام جای تعجبه:)
گر فراقت نکشد جان به وصالت بدهم تو گرو بردی اگر جفت و اگر طاق آید سعدیا هر که ندارد سر جان افشانی مردِ آن نیست که در حلقه عشاق آید
پ.ن: مرسی که خوندید:) اگه به‌نظرتون کار بی‌فایده‌ای نیست و شما حداقل 2 دقیقه‌ای سرگرم شدید، یه انرژی ریز بدید؛ بی‌نهایت ممنون.
